Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

Bukuri që ç’armatos errësirën

————————————–

Poetja nuk shkruan me dorë,

por me puls drite

që i kalon qerpikëve

si një sekret i diellit.

Ajo hyn në hije

jo si pushtuese,

por si pyetje

që terri s’di t’i përgjigjet.

Hapat i ka të heshtur,

si dritë që mëson të mos verbojnë,

fjalët nuk presin mishin,

ato zhveshin frikën

deri në eshtra.

E vërteta në gojën e saj

nuk është shpallje,

por një dridhje e vogël

që rrëzon mure të mëdha.

Kur bëhet grua,

nuk kërkon as sy që ta admirojnë,

as dritë që ta kurorëzojë.

Ajo kalon

dhe pas saj

errësira nuk është më e njëjtë.

Ecën

jo mbi zëra,

por mbi heshtje të pjekur,

aty ku bukuria

nuk vret,

por çliron.

/QendraPress/