Çaste poetike me poeten;-Lubi H.TOTA
REÇI IM PËRMBI NANTË MALE !
—————————————————,
Vendi im plot krenari
Sot me lot ta puthi ballin,
Erdha këtu ku më thirrën bij,
Kam ardh sot,ta shuaj mallin
Pragu i shpisë mbulu me ferra,
Arat djerrë e zhurmë aspak,
Në cep të bahçes mbulu me lot,
Dal e flas me Drinin plak,.
Amanet o lumi Drin,
Kush na i la kto vende shkret,
Fort jam lut në perendinë
Për fëmijët që jan n’gurbet ,
Dal shikoj në Gjur të Shqipes,
Asnjë zë, asnjë njeri,
Vetëm zogjt me cicërima
Më kan fal pak dashuri.
E kërkoj një plak mentar,
Ku ta gjej një fjalë nëne,
Nuk di ktu a vjen beharë ,
A flet kush një fjalë zemre.
Dalngadal përmes katunit,
Përcjell zemra psherëtima,
Nuk dëgjoj një zë fëmije,
Zot aman po m’ndalet fryma.
E kujtoj Reçin në vite ,
Burra t’mençur me besë e fjalë,
Sot prej mallit më digjet zemra
Përcjell lotët nëpër valë ,
Flas me valët e Drinit të zi ,
Dhe me dallgët bisedoj,
Si nuk pash asnjë njeri,
Dhe prej mallit me sy lotoj.
Në kto troje në këto anë,
Flitej fjala e kishte peshë ,
Ku ta gjesh një plak Reçjanë,
Që kish emër, e kish besë .
E nis vargun në breg të Drinit,
Maja e madhe e përcjell,
Kan ik fëmijët drejt perendimit,
Ndaj kan ngel kto ara djerrë .
Flas me zërin përpëlitës,
Këto oxhaqe pse s’kan tym,
Zot të lutem më jep shpresë,
Zot të lutem më jep durim .
Në kto troje në këto anë .
Dikur fjala kishte peshë,
Sot fëmijët anë e mbanë,
E kan lan Reçin pa shpresë!
Ju vikas me gjuhë të nanës,
Bijtë e mi kudo në botë,
Ju pret vendi i të parëve,
Mi mbulut kullat me lot,
Po jua lëj një amanet,
Si kto vende s’ka në botë,
Drini zi është dëshmitar,
Sot kjo zemër derdhi lot.
Shkroi SULBIE .H. SHEHU
/QendraPress/
