Çaste poetike me poetin:-Gëzim AJGERAJ

KOSOVË

———————

Të kam gjetur në dridhjen e gjakut të tokës,

në frymën që ngrihet nga dheu si psherëtimë e lashtë.

Ti je prushi që nuk shuhet,

kënga e gurëve që flasin pa gjuhë,

kulla e dritës që rri zgjuar në errësirën e epokave.

Të kam njohur në ëndrra që ecin zbathur

mbi shtigje shekujsh, të lagura me mjegull e lot,

në dëshira që thyhen si qelqi

por rigjenden përsëri në një pikë drite.

Dhimbjet e tua kanë rrënjë thellë,

mbi to jam përkulur si pemë e lodhur nga stuhitë,

kam prekur plagët e tokës sate

që marrin frymë nën hirit, të djegura e të ringritura.

Ti je dhembja që bëhet këngë,

shpresa që ngrihet nga terri si zog i prushëruar,

ti je fjala që nuk shuhet në buzë,

je gjaku i kohës sime,

Kosovë, zemër e përflakur që rreh kundër harresës.

Të kam dëgjuar në heshtjen që kumbon,

si një kambanë e padukshme në kraharorët e gurëve,

në hapin e erës që mbart emra të pashuar,

në dritën që çahet përmes reve

si një besim që nuk mëson të dorëzohet.

Të kam ndjerë në rrahjen e tokës së çarë,

ku rrënjët pinë kujtesë e jo vetëm ujë,

në britmat që nuk dalin me zë

por shkruhen në palcën e kohës,

si një amanet që endet brez pas brezi.

Ti je hija që nuk trembet nga nata,

flaka që ushqehet me kujtesë e qëndresë,

je rruga që lind nga vetë plagët e saj,

je drita që mëson errësirën të të njohë,

Kosovë, frymë e thellë që s’pranon të shuhet.

/QendraPress/