Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

MJEGULLNAJË NË GJEOGRAFINË E SHPIRTIT

———————————————————-

Në breg të një kohe që s’njeh breg,

u ula të bëj autopsinë e hapave të mi;

aty ku rruga nuk është më rrugë,

por shteg që kthehet përmbys mbi një tjetër rini.

Guri i shkallës, ai metronomi i vjetër i shtëpisë,

rreh ende në pulsin e mendimit të mërguar,

ndërsa ylberet e rrejshme të një tjetër hapësire,

na i vranë ëndrrat me dritë të huaj, të pajetuar.

Ne jemi arkitektët e piramidave të mallit,

ku çdo gur është një dekadë e ngrirë në ikje,

ku gjeografia nuk matet me kilometra të malit,

por me gjerësinë e një plage që s’njeh fikje.

Dielli ynë ka mbetur peng në një tjetër kthinë,

këtu ngroh vetëm hija e një drite pa rrënjë,

as njerkë nuk gjetëm që të na falte një stinë,

kur na digjte gjoksi për një zë nëne.

Dhe vargu, ky lypsar i dhimbjes sime,

shkrumbon muzën mbi thëngjijtë e kujtesës;

jeta e mërgimtarit, një autopsi pa mbarime,

mbi kufomën e bukur të një shprese dhe një bese.

/QendraPress/