Çaste poetike me poeten;-Asja MULGECI
VEND KRESHNIKËSH E SHTOJZOVALLESH
——————————–
Alpeve t’mija, qielli pin dritë, n’heshtimë vdekatare…
Mendja tretet majash si bora n’agim
Çdo hap asht pyetje pa kthim,
çdo frymë, nji grishje horizontesh pa grim.
Gurnajat janë libra që s’janë shkrue me laps
koha n’to ka firmosë motet n’ndrrim, çdo uturimë,
çdo çarje shkambinjsh, nji dhimbë, nji fjalë e pathanë,
çdo hije peme e rrzueme nji plagë e pashërim,
nji kujtim harrue lugjeve…
Thepnajave era sjell zana që s’janë ma,
si andrra që treten pa zà,
zemra i ndjek mjegullnajash pa e dijtë
se njatyne mrizeve janë dashtë djem e çika
qe u shuen si rigat mbi Valbonë,
luftnash, pabesisht iu zu prita
Tash majat premtojnë nji fund t’qetë,
zbraztia flet ma drejt,
se rruga s’asht zvarritje n’dritë pa sy
ajo skulpturon zhveshjen e shpirtit prej çdo prite
Luginat mbledhin gjiut , at çka lanë pas stinët
si koha që s’kthehet mbrapsht asnji çast,
Na, si hija n’perëndim, zgjatemi pak çuditshëm,
mandej humbasim si dielli zan n’çark.
Alpet s’janë veç nji vend thepinash
që puthin qiejt cullak,
po nji pasqyrë pa emën, pa zemër,
që përpliten tue u puthë n’shtrat diejsh
njaty ku njeriu sheh,
pa mujtë me e mshehë vedin aspak
veç nji takim tokë-qiell, ku njerzit bahen lisa,
mbështetun supesh varg e varg,
ai vend shtojzovallesh
e djemsh kreshnikë e shtatbajrak!
/QendraPress/
