Çaste poetike me poeten;-Miranda KABASHI

LARGËSIA

————————

Ajo u rrit si një lule në një atdhe me male,

në mes të dimrit, ulërimën e ujqërve dëgjonte.

Fati i saj kapërceu dete dhe oqeane,

dhe çdo ditë për vendin e saj ëndërronte.

Atje ku pinte ujë kristal, ku del burimi,

e ecte livadheve, meditonte për natyrën.

Atje ku dëgjonte blegërima e zogj si Naimi,

kur ajri i freskët i përkëdhelte sytë dhe fytyrën.

Mali i lartë, i rëndë si një mbret i heshtur,

mjegulla si mjeker magjike i varej në shtat.

Dëbora mendimet mbuluar, ja mbante fshehur

misteret e kohërave, endeshin qetë në fshat.

Njerëzit flasin se nata është e frikshme,

por vajza mendon: “Sa keq, ata gabojnë”,

se malet puthin yjet me dritën e shndritshme,

perënditë me sytë e diellit më shumë i ndriçojnë.

~ Miranda Kabashi

/QendraPress/