Nga miti i Rozafës te miti i bashkimit/Shkruan; Gëzim AJGERAJ, shkrimtar e analistë politikë.

Një Komb përballë mureve të vetvetes

Ese mbi legjendën e Kalasë së Shkodrës dhe çështjen e bashkimit kombëtar shqiptar

Kombi është një plebishit i përditshëm.

– Ernest Renan

Një popull që nuk njeh historinë e vet është i dënuar ta përsërisë atë.

– thënie e lashtë, ripohuar nga mendimtarë të shumtë

Feja e shqiptarit është shqiptaria.

-Pashko Vasa

Muri që ndan vëllezërit nuk e mban peshën e gurit, e mban peshën e frikës.

-thënie popullore, e përpunuar

Historia jonë nuk është varr, është themel; dhe themeli s’kërkohet të qahet, kërkohet të ndërtohet mbi të.

-reflektim modern

Parathënie;

Miti si pasqyrë e Kombit

Çdo popull mban në gjirin e vet një histori themeluese, një rrëfim që nuk shpjegon thjesht se si u ngrit një mur guri, por se si u ngrit vetë ideja e tij si bashkësi. Miti i Rozafës është një prej këtyre rrëfimeve të rralla që e kalojnë kufirin e thjeshtë të legjendës popullore dhe hyjnë në territorin e filozofisë politike, sepse na flet njëkohësisht për tre gjëra që çdo komb duhet t’i zgjidhë vazhdimisht: si ndërtohet diçka që zgjat, çfarë duhet flijuar për ta ndërtuar, dhe përse vëllezërit; pikërisht ata që duhet të jenë më afër njëri-tjetrit, janë shpesh pengesa e parë për njëri-tjetrin.

Kjo ese nuk është thjesht një rimarrje e legjendës. Është një tentativë për ta lexuar Rozafën si alegori politike të ditëve tona, si pasqyrë ku shohim, të zmadhuar dhe të stilizuar, dramën e vërtetë të kombit shqiptar: një komb i ndarë jo nga vullneti i vet i thellë, por nga muret që ia kanë ngritur rrethanat, historia e dhunshme dhe, më e dhimbshmja, disa herë edhe duart e veta.

Filozofia e historisë na mëson se mitet nuk janë thjesht trillime dekorative të së kaluarës; ato janë kodifikime simbolike të përvojës kolektive, mënyra se si një popull i ka dhënë kuptim vuajtjes së vet kur logjika e ngjarjeve konkrete nuk mjaftonte për ta shpjeguar atë.

Kur tre vëllezër ndërtojnë një kala dhe muri i saj shembet çdo natë, populli që e ka trashëguar këtë rrëfim nuk po flet vetëm për gurë, po flet për të gjitha ato përpjekje kolektive që dështojnë sërish e sërish, derisa dikush pranon të japë atë që s’kishte menduar kurrë ta japë.

Sot, në shekullin XXI, shqiptarët, të ndarë mes Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë së Veriut, Malit të Zi, Luginës së Preshevës dhe një diaspore të përhapur në katër anët e botës, jetojnë përsëri brenda kësaj metafore.

Kanë themel të përbashkët: gjuhën, historinë, këngën, dhimbjen. Por muri i bashkimit shtetëror u shembet vazhdimisht natën, siç i shembej murit të Rozafës, sepse ende s’kanë gjetur, ose s’kanë pasur guximin të pranojnë, se çfarë duhet flijuar në themel që ai mur të qëndrojë.

Kjo ese e jona, do të ecë paralelisht mbi dy shina: legjenda dhe historia. Do të lexojmë Rozafën jo si përrallë të mbyllur në kohën e vet, por si model etik i papërfunduar që na thërret sot, në kohën e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit të rimenduar, në kohën e së drejtës historike dhe natyrore për vetëvendosje, dhe në kohën e ndasive politike që na kanë kthyer, në mënyrë tragjike, sërish në ata tre vëllezër që s’po pajtohen dot mbi themelin e përbashkët.

Rrëfimi i Rozafës; Tre vëllezërit dhe kalaja që shembej natën

Legjenda, në format e saj më të njohura shqiptare, na tregon për tre vëllezër që u nisën të ndërtonin një kala mbi kodrën ku bashkohen lumenjtë e Shkodrës. Çdo ditë ngrinin muret, dhe çdo natë muret shembeshin, sikur toka vetë refuzonte ta mbante peshën e ndërtimit njerëzor.

Dëshpërimi i bëri të kërkonin ndihmën e një plaku të urtë, i cili u tha se kalaja do të qëndronte vetëm nëse një prej tyre flijonte gruan e vet, duke e murosur të gjallë në themel.

Vëllezërit u betuan njëri-tjetrit se asnjëri s’do t’ia thoshte gruas së vet fatin që i priste; por dy vëllezërit e mëdhenj e thyen betimin natën vetë, duke ua kallëzuar grave të tyre çfarë duhej flijuar, që të mund t’i shpëtonin ato.

Vetëm vëllai më i vogël e mbajti fjalën. Kështu, e vetmja grua që erdhi pa dyshim në ndërtesë të nesërmen ishte gruaja e vëllait më të vogël, dhe ajo u murua, me kushtin që t’i lihej një sy, një gji dhe një dorë të lira për ta parë, ushqyer dhe përkëdhelur foshnjën e saj.

Ky moment i legjendës është shumë më tepër se një detaj tragjik; është qendra e vërtetë filozofike e mitit. Sepse ajo çfarë e shpëtoi ndërtesën nuk ishte thjesht flijimi, por sinqeriteti i vetëm i mbetur në një botë ku dy nga tre vëllezërit kishin gënjyer. Rozafa nuk u murua sepse dikush e donte më pak se të tjerët; u murua sepse ishte e vetmja që s’u paralajmërua, e vetmja që s’u mbrojt nga dredhia e dashurisë vëllazërore të shndërruar në egoizëm individual.

Kjo është pika e parë ku miti flet drejtpërdrejt te ne: bashkimi dështon jo aty ku mungon dashuria mes vëllezërve, por aty ku dashuria zbatohet në mënyrë të pabarabartë, kur dikush mbron të vetin duke e lënë tjetrin të vetëm përballë kushtit të përbashkët. Dy vëllezërit që gënjyen nuk ishin tradhtarë të qëllimshëm; ishin thjesht njerëz që, kur erdhi çasti i sprovës, e vunë interesin e ngushtë familjar mbi betimin kolektiv. Dhe pikërisht kjo, jo mungesa e dashurisë, por parapëlqimi i interesit të vet mbi fjalën e dhënë bashkërisht, është drama që e njeh çdo komb që ka provuar të bashkohet e ka dështuar.

Nga ana filozofike, mund ta lexojmë këtë si një variant lokal të “dilemës së të burgosurit”: kur çdo palë llogaritet vetëm sipas interesit të vet të menjëhershëm, rezultati kolektiv bëhet më i keq për të gjithë, edhe pse secili individualisht mendonte se po vepronte racionalisht.

Dy vëllezërit që paralajmëruan gratë e tyre besuan se po vepronin me dashuri; në fakt, po e minonin themelin e vetë kalasë që kishte për qëllim t’i mbronte të gjithë, përfshirë familjet e tyre.

III

Muri që nuk qëndron; Filozofia e ndarjes së përsëritur

Pse i shembet muri natën? Në një lexim të parë, kjo është thjesht element mrekullie, tregues se hyjnitë ose fatet kërkojnë kompensim. Por në një lexim më të thellë filozofik, muri që shembet çdo natë është metafora e përsosur e çdo projekti kolektiv që ndërtohet vetëm me dorën dhe jo me shpirtin; vetëm me gurë, e jo me atë çka guri kërkon prej themeluesve: sakrificë të vërtetë dhe të përbashkët.

Ka diçka të thellë psikologjike në këtë përsëritje ciklike. Muri që bie natën nuk është dështim një herë e përgjithmonë; është dështim që kthehet, natë pas nate, deri sa vetë populli ta kuptojë se problemi s’është në teknikën e ndërtimit, por në kushtin moral që refuzon të pranohet.

Historia e kombeve ka shumë “mure që shemben natën”: Lidhja Shqiptare e Prizrenit e vitit 1878, që u shpërbë nga presionet e Fuqive të Mëdha dhe nga ndasitë e brendshme; Republika e Vlorës, e shkurtër dhe e brishtë; çdo përpjekje bashkimi mes Shqipërisë dhe Kosovës gjatë shekullit XX, e penguar herë nga rrethanat gjeopolitike, herë nga vetë udhëheqësit shqiptarë që s’e gjetën dot kurajon për flijimin e nevojshëm.

Filozofi gjerman Georg Wilhelm Friedrich Hegel shkroi se historia përparon përmes kontradiktash që zgjidhen vetëm kur kombet arrijnë ta njohin vetveten përmes vetë procesit të vuajtjes dhe konfliktit, atë që ai e quajti “dialektikë”.

Në këtë kuptim, muri i Rozafës që shembet nuk është ndëshkim i verbër; është kërkesë dialektike: çdo herë që ndërtimi bëhet vetëm me dorë e jo me vetëdije të plotë për çmimin që kërkohet, realiteti e rrëzon atë ndërtim derisa themeluesit të kuptojnë se çka duhet dhënë vërtet.

Në rrafshin kombëtar shqiptar, “muri që bie natën” është ai moment historik kur bashkimi duket i mundur në ditë me retorikë, diplomaci, madje edhe me emocion por natën, në errësirën e interesave të ngushta politike, ndasive fetare të instrumentalizuara, konkurrencës mes elitave lokale dhe presioneve të jashtme, gjithçka rrëzohet sërish. Populli mbetet me pyetjen e përjetshme: pse s’qëndron ajo çka ndërtuam dje?

Përgjigjja, sikurse në legjendë, s’gjendet te teknika, gjendet te kushti moral i pashpallur: çfarë jemi të gatshëm të flijojmë vërtet për këtë ndërtesë të përbashkët?

Sepse siç thoshte filozofi francez Jean-Jacques Rousseau, çdo kontratë shoqërore kërkon që individi të japë diçka nga liria e tij e ngushtë private në emër të vullnetit të përgjithshëm, dhe kur asnjëri nuk pranon të japë atë pjesë, bashkësia mbetet thjesht një grumbull gurësh pa themel të qëndrueshëm.

Tre vëllezërit e sotëm; Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut dhe hapësira përtej kufijve

Nëse e zhvendosim legjendën në kohën tonë, tre vëllezërit e Rozafës marrin fytyra të reja, por të njohura. Shqipëria, si vëllai i parë, mban peshën e shtetit-amë, të institucioneve më të vjetra, por edhe të lodhjes historike të një populli që ka kaluar nëpër diktaturë, izolim dhe tranzicion të gjatë e të dhimbshëm.

Kosova, si vëllai i dytë, mban peshën e luftës më të fundit, të pavarësisë së fituar me gjak e diplomaci, por edhe të një shteti ende të ri, që kërkon njohje, forcë institucionale dhe respekt të plotë ndërkombëtar.

Maqedonia e Veriut, me shqiptarët e saj, është ai vëlla që jeton përbrenda një shtëpie që s’e ka ndërtuar vetë, duke kërkuar çdo ditë hapësirë, barazi dhe dinjitet brenda kufijve që historia i vendosi pa e pyetur.

E përtej këtyre tre “vëllezërve kryesorë“, qëndron një hapësirë më e gjerë; Mali i Zi, Lugina e Preshevës, Çamëria historike, dhe diaspora e madhe në Europë, Amerikë e gjithandej, një lloj “motre” apo “vëllai i katërt” që rrallë përmendet në rrëfimin zyrtar, por që mbart po atë gjak, po atë gjuhë, po atë mall.

Çka është “kalaja” që këta vëllezër duan ta ndërtojnë sot? Jo domosdoshmërisht një shtet të vetëm territorial në kuptimin e ngushtë juridik, kjo është çështje që zgjidhet me instrumente politike dhe diplomatike, jo me metafora.

Kalaja, në kuptimin filozofik të kësaj eseje, është diçka më e thellë: një hapësirë e përbashkët vullneti, kulture, ekonomie dhe të ardhmeje, ku shqiptarët, pavarësisht kufijve administrativë të trashëguar nga historia e dhunshme e Ballkanit, të mund të veprojnë, mendojnë dhe ndërtojnë të ardhmen si një trup i vetëm shpirtëror e qytetar, sado i shumëfishtë institucionalisht.

Por, ashtu si në legjendë, kjo kala shembet çdo natë. Shembet kur elitat politike të Tiranës dhe Prishtinës flasin gjuhën e bashkimit në ditët e mëdha simbolike, por natën, në kabinete, në interesa partiake, në rivalitete personale mes udhëheqësve, veprojnë sikur secili të ishte i vetmi vëlla që ekziston.

Shembet kur çështja e shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut trajtohet si “çështje e brendshme e tyre” dhe jo si pjesë organike e së njëjtës dramë kombëtare.

Shembet kur diaspora shihet vetëm si burim remitancash e votash, e jo si palë e barabartë në ndërtimin e së ardhmes.

Të tre, apo më saktë, të gjithë; vëllezërit sot mbajnë nga një grua për të mbrojtur: interesin e vet institucional, sovranitetin e vet të porsafituar, statusin e vet brenda kufijve ekzistues.

Dhe siç ndodhi në legjendë, tundimi për ta paralajmëruar “gruan e vet”, domethënë për të mbrojtur interesin e ngushtë institucional apo partiak në kurriz të projektit të përbashkët, mbetet forca më e madhe destruktive e çdo përpjekjeje bashkuese.

Kushti i flijimit; Çka duhet të vdesë që Kombi të lindë

Çdo lindje e vërtetë kërkon një vdekje paraprake; ky është ligj i lashtë, i pranishëm në mite, në fe, në filozofi ekzistencialiste dhe në vetë biologjinë e jetës.

Rozafa duhet të muroset që kalaja të lindë; diçka e dashur, e brishtë, njerëzore, duhet flijuar që struktura më e madhe të qëndrojë.

Pyetja qendrore e kësaj eseje, e vendosur në zemër të paralelizmit historik-politik, është: çfarë është “Rozafa” që kombi shqiptar duhet ta flijojë sot, që kalaja e bashkimit të qëndrojë?

Përgjigjja s’është njerëzore në kuptimin literal; nuk kërkohet gjak, nuk kërkohet jetë njeriu. Por kërkohet diçka po aq e dhimbshme për ata që e mbajnë: duhet flijuar egoizmi institucional i çdo qeverie që sheh bashkimin si rrezik për pushtetin e vet të ngushtë.

Duhet flijuar retorika e lehtë patriotike që flet shumë e vepron pak. Duhet flijuar ideja se secili shtet a hapësirë shqiptare mund ta zgjidhë vetë të ardhmen e vet pa marrë parasysh tjetrën.

Duhet flijuar edhe krenaria e ngushtë rajonale; gegë kundër toskëve, kosovarë kundër shqiptarëve të Shqipërisë, kufij mendorë që janë më të fortë se kufijtë administrativë të hartës.

Filozofi gjerman Johann Gottlieb Fichte, në “Fjalimet drejtuar Kombit Gjerman” (Reden an die deutsche Nation), argumentonte se një komb nuk formohet vetëm nga gjaku apo territori, por nga vetëdija e përbashkët për një detyrë të përbashkët historike, e cila kërkon që individët të flijojnë interesat e ngushta private në emër të vazhdimësisë shpirtërore të kombit.

Kjo ide, e lindur në kontekstin gjerman të shekullit XIX, flet drejtpërdrejt te sfida shqiptare: bashkimi nuk vjen vetë nga gjuha apo historia e përbashkët; këto janë themeli i domosdoshëm, por jo i mjaftueshëm. Duhet edhe vullneti aktiv për flijim, vetëdija se dikush duhet të japë diçka reale.

Në praktikë politike, kjo do të thoshte: udhëheqësit e Tiranës duhet të flijojnë ndonjëherë prestigjin e “kryeqytetit historik” në favor të një bashkëpunimi të vërtetë të barabartë me Prishtinën; udhëheqësit e Prishtinës duhet të flijojnë ndonjëherë ndjenjën legjitime, por të rrezikshme, të “të ndryshmit që ia doli vetëm”, në favor të një rrjeti më të gjerë bashkëpunimi rajonal; shqiptarët e Maqedonisë së Veriut duhet flijuar joshjen e kompromiseve të vogla afatshkurtra brenda sistemit, në favor të një strategjie afatgjatë të barazisë reale; e gjithë klasa politike shqiptare, kudo qoftë, duhet të flijojë atë që e mban më së shumti në pushtet, ndarjen artificiale të “ne” dhe “ata” brenda po të njëjtit komb.

Rozafa si nënë kombëtare; Simbolika e gjakut dhe dashurisë

Rozafa nuk vdes plotësisht në legjendë; mbetet e murosur, por gjallë aq sa t’i japë gji fëmijës së saj, ta shohë atë me syrin e lirë, ta përkëdhelë me dorën që s’u mbulua me gurë.

Kjo është ndoshta pjesa më prekëse dhe më filozofike e mitit: flijimi nuk është zhdukje, është shndërrim. Rozafa bëhet vetë muri; qumështi i saj, sipas legjendës, vazhdon të rrjedhë nëpër gurët e kalasë edhe sot, siç thonë burimet popullore për “gurin që qan qumësht”.

Kjo simbolikë na jep një mësim thelbësor për kombin shqiptar: ajo çka flijohet për bashkimin nuk zhduket, por bëhet pjesë e gjallë e strukturës së re.

Kur një shtet, një parti apo një ideologji e ngushtë pranon të japë diçka nga vetja për projektin kombëtar më të madh, ajo nuk humbet identitetin e vet, e transformon atë në themel të një realiteti më të qëndrueshëm.

Shqipëria nuk do të “zhduket” po t’i bashkohet një projekti më të madh kombëtar; Kosova nuk do të “humbasë” pavarësinë e vet të fituar me kaq mund; secili prej tyre do të bëhet, si Rozafa, pjesë e gjallë, ushqyese, e një trupi më të madh; jo varr, por gji që ushqen brezat e ardhshëm.

Rozafa, si figurë, është edhe alegori e vetë atdheut, nëna që flijohet për fëmijët, toka që kërkon gjak e djersë para se të japë prodhim. Kjo lidhet drejtpërdrejt me traditën e poezisë atdhetare shqiptare, ku atdheu shpesh personifikohet si nënë (siç e bën edhe Naim Frashëri në vargjet e tij të njohura mbi dashurinë ndaj Shqipërisë), dhe ku dashuria ndaj kombit kërkon po atë përkushtim absolut si dashuria ndaj një nëne që vuan.

Por ka edhe një paralajmërim të fortë brenda kësaj simbolike: Rozafa u flijua sepse ishte më e dobëta, më e pambrojtura, e vetmja që s’u paralajmërua nga dredhia e të tjerëve.

Nëse e lexojmë këtë politikisht, duhet të jemi të kujdesshëm që “flijimi” i kërkuar për bashkimin kombëtar të mos bjerë gjithmonë mbi shtresat më të dobëta shoqërore, mbi qytetarin e thjeshtë, mbi diasporën pa zë politik, mbi ata që s’kanë pushtet të mbrojnë interesin e vet siç e mbrojnë elitat.

Drejtësia e vërtetë e projektit kombëtar kërkon që flijimi të vijë nga lart, nga ata që mbajnë pushtetin, jo nga poshtë, nga ata që tashmë kanë vuajtur më shumë.

VII

Lidhja Shqiptare e Prizrenit; Kur miti u bë program politik

Në qershor të vitit 1878, në Prizren, u mblodhën përfaqësues nga të katër vilajetet shqiptare të Perandorisë Osmane për të themeluar Lidhjen Shqiptare të Prizrenit, një moment që historianët e konsiderojnë aktin e parë të vetëdijes kombëtare të organizuar politikisht të shqiptarëve.

Ky nuk ishte thjesht një akt diplomatik apo ushtarak kundër vendimeve të Kongresit të Berlinit që kërcënonin t’i ndanin tokat shqiptare mes fqinjëve; ishte, në thelb, tentativa e parë historike për ta shndërruar miti popullor të bashkimit; atë çka Rozafa simbolizonte në rrafshin narrative, në program të qartë politik.

Liderët e Lidhjes; Abdyl Frashëri në krye të tyre, së bashku me Sami Frashërin, Pashko Vasën, Jani Vreton e shumë të tjerë, kuptuan diçka thelbësore: se shqiptarët, të ndarë deri atëherë nga struktura administrative osmane në katër vilajete pa lidhje formale mes tyre, duhej të vetëdijesoheshin si një komb i vetëm përpara se çdo negocim territorial të kishte kuptim.

Parimi i tyre kryesor ishte “bashkimi”, jo thjesht si slogan, por si domosdoshmëri ekzistenciale përballë rrezikut të copëtimit total.

Fatkeqësisht, Lidhja e Prizrenit u shtyp ushtarakisht nga vetë Perandoria Osmane në 1881, pasi kishte arritur qëllimin e vet të parë (bllokimin e disa cedimeve territoriale), por jo qëllimin e madh të bashkimit administrativ të të gjitha tokave shqiptare.

Ky është një tjetër shembull historik i “murit që u shemb natën”, një projekt i lindur me energji të jashtëzakonshme kombëtare, por i penguar nga fuqi më të mëdha të jashtme dhe, pjesërisht, nga mungesa e kohezionit të plotë të brendshëm mes krahinave dhe krerëve lokalë shqiptarë.

Idealet e Lidhjes së Prizrenit; bashkimi i të gjitha trojeve shqiptare në një administratë të vetme brenda kuadrit që koha e lejonte, mbrojtja e gjuhës dhe kulturës kombëtare, vetëdija se shqiptarët përbëjnë një komb të vetëm pavarësisht ndarjeve fetare mes myslimanëve, katolikëve dhe ortodoksëve; mbeten sot po aq të gjalla sa ishin në 1878. Në fakt, çështja e sotme e bashkimit të hapësirave shqiptare nuk është gjë tjetër veçse vazhdimi historik i papërfunduar i asaj që Lidhja e nisi e që historia e ndërpreu me forcë.

Kjo është arsyeja pse kjo ese e lidh drejtpërdrejt mitin e Rozafës me trashëgiminë e Prizrenit: të dyja janë rrëfime për themelim që kërkon flijim dhe vullnet kolektiv, dhe të dyja na kujtojnë se bashkimi shqiptar nuk është një ide romantike moderne, është projekt me rrënjë historike të thella, i ndërprerë disa herë me dhunë nga jashtë, por asnjëherë i braktisur plotësisht nga vetëdija kombëtare.

VIII

E drejta historike e Shqiptarëve për bashkim

Çdo diskutim serioz mbi bashkimin kombëtar shqiptar duhet të kalojë përmes konceptit të “së drejtës historike”, parimit sipas të cilit një popull, i cili ka jetuar prej shekujsh, madje mijëvjeçarësh, në një hapësirë të caktuar gjeografike, me vazhdimësi gjuhësore, kulturore dhe etnike të dëshmuar, ka pretendim legjitim mbi atë hapësirë dhe mbi të drejtën për t’u organizuar politikisht si një trup i vetëm brenda saj.

Shqiptarët, si pasardhës të drejtpërdrejtë ose të përafërt të popullsive ilire që kanë banuar në Ballkanin perëndimor prej lashtësisë, mbajnë një nga rastet më të forta të vazhdimësisë historike-gjuhësore në Europë.

Kufijtë e sotëm shtetërorë të Shqipërisë, të vendosur në Konferencën e Ambasadorëve të Londrës në vitin 1913, u përcaktuan jo sipas parimit etnik apo historik, por sipas ekuilibrave gjeopolitikë mes Fuqive të Mëdha të kohës, duke lënë jashtë kufijve të shtetit të ri gati gjysmën e popullsisë dhe territorit etnik shqiptar, përfshirë Kosovën, pjesë të Malit të Zi dhe të asaj që sot është Maqedonia e Veriut.

Kjo është arsyeja pse e drejta historike e shqiptarëve për bashkim nuk është pretendim ekspansionist, siç është përpjekur ndonjëherë të paraqitet nga narrativat fqinje apo të jashtme, por është thjesht korrigjim i një padrejtësie historike të dokumentuar: një popull i ndarë kundër vullnetit të vet nga vendimet e diplomacisë evropiane të fillimshekullit XX, në një moment kur vetë nuk kishte forcë ushtarake apo politike për t’u mbrojtur.

Historiani dhe diplomati amerikan i asaj kohe, e madje edhe vëzhgues britanikë e francezë bashkëkohorë, e kanë pranuar hapur në shkrimet e tyre se ndarja e trojeve shqiptare në 1913 ishte, siç e ka përshkruar shumë studiues të historisë ballkanike, një nga rastet më flagrante të mospërputhjes mes hartës etnike dhe hartës politike të Ballkanit.

Kjo mospërputhje mbetet burim vazhdues i paqëndrueshmërisë rajonale deri në ditët tona; çka shumë analistë ndërkombëtarë e njohin, madje edhe kur nuk mbështesin drejtpërdrejt zgjidhjen e bashkimit.

E drejta historike, pra, nuk është nostalgji romantike, por bazë racionale dhe e dokumentueshme mbi të cilën shqiptarët mund të ndërtojnë kërkesën e tyre për një hapësirë politike, ekonomike dhe kulturore më të bashkuar, pa pretenduar domosdoshmërisht ndryshimin e kufijve ndërkombëtarë të njohur, por duke kërkuar heqjen graduale të pengesave që i ndajnë shqiptarët nga njëri-tjetri brenda kuadrit euro-atlantik.

E drejta natyrore dhe vetëvendosja e Kombeve

Përtej së drejtës historike, ekziston edhe një themel tjetër filozofik-juridik mbi të cilin mbështetet çështja e bashkimit shqiptar: e drejta natyrore e popujve për vetëvendosje. 0

Ky parim, i formuluar në traditën e filozofisë politike moderne nga mendimtarë si John Locke dhe më vonë i shpallur si parim ndërkombëtar nga presidenti amerikan Woodrow Wilson në “Katërmbëdhjetë Pikat” e tij të vitit 1918, thotë në thelb se çdo popull ka të drejtë të vetë-përcaktojë formën e vet politike të qeverisjes, bazuar mbi vullnetin e lirë të shumicës së vet.

Ky parim u kodifikua më tej në Kartën e Kombeve të Bashkuara (neni 1, paragrafi 2) dhe në Paktet Ndërkombëtare të të Drejtave të Njeriut të vitit 1966, ku “e drejta e popujve për vetëvendosje” njihet si parim themelor i së drejtës ndërkombëtare bashkëkohore. Shqiptarët e Kosovës e ushtruan pikërisht këtë të drejtë kur, pas dekadash shtypjeje dhe pas luftës së viteve 1998–1999, shpallën pavarësinë në vitin 2008; një akt që sot njihet nga shumica dërrmuese e vendeve demokratike të botës.

Por vetëvendosja, si koncept filozofik, nuk përfundon domosdoshmërisht me krijimin e një shteti të vetëm të ri; ajo përfshin edhe të drejtën e vazhdueshme të një populli për të vendosur mbi format e bashkëpunimit, integrimit apo bashkimit me popuj të tjerë me të cilët ndan identitet të përbashkët, përderisa kjo bëhet nëpërmjet mjeteve paqësore, demokratike dhe në përputhje me të drejtën ndërkombëtare.

Në këtë kuptim, çështja e bashkimit shqiptar sot nuk kërkon domosdoshmërisht rishikim të dhunshëm kufijsh, por mund të ecë nëpër forma më bashkëkohore: bashkim ekonomik, hapësirë e përbashkët tregtare, qarkullim i lirë i plotë i njerëzve dhe kapitalit, politika të koordinuara të jashtme, madje edhe forma federale apo konfederale të bashkëpunimit shtetëror, të gjitha të lejuara plotësisht brenda kuadrit të së drejtës ndërkombëtare bashkëkohore, siç e dëshmon edhe modeli i integrimit evropian mes shteteve sovrane të Bashkimit Evropian.

E drejta natyrore, pra, nuk është thjesht pretendim emocional; është parim i kodifikuar në vetë arkitekturën juridike të botës moderne. Kombinimi i së drejtës historike (vazhdimësia etnike-kulturore e dëshmuar) me të drejtën natyrore (vetëvendosja si parim universal njerëzor) i jep çështjes shqiptare një bazë të fortë filozofike dhe juridike — jo si pretendim ekstrem, por si kërkesë legjitime brenda vetë logjikës së rendit ndërkombëtar bashkëkohor.

Kufijtë e Berlinit e të Londrës; Muret e jashtme mbi murin e brendshëm

Nëse muri i Rozafës simbolizon pengesën e brendshme, atë që vjen nga mosbesimi mes vëllezërve, historia moderne shqiptare na tregon se ekziston edhe një mur i jashtëm, po aq real: vendimet e Kongresit të Berlinit (1878) dhe të Konferencës së Ambasadorëve të Londrës (1913), të cilat, pa marrë parasysh vullnetin e vetë popullsisë shqiptare, ndanë territorin etnik shqiptar mes disa shteteve fqinje, duke krijuar atë realitet gjeopolitik që sot e njohim si “shqiptarët e ndarë”.

Këto vendime nuk ishin thjesht linja në hartë; ishin akte të një diplomacie evropiane të shekullit XIX dhe fillimit të shekullit XX që e trajtonte Ballkanin si tabelë shahu të interesave të mëdha perandorake, pa marrë parasysh vullnetin e popujve që banonin aty.

Filozofi dhe historiani i së drejtës ndërkombëtare mund ta vërejë lehtë kontradiktën: po ai shekull që gjeneroi teorinë e vetëvendosjes së popujve (me Wilson-in e mëvonshëm) kishte vetëm dekada më parë ndarë me forcë popuj të tërë sipas interesave imperialiste.

Kjo dyfishtë natyrë e pengesës, muri i brendshëm i mosbesimit mes vëllezërve shqiptarë dhe muri i jashtëm i vendimeve gjeopolitike të imponuara, e bën çështjen e bashkimit shqiptar aq komplekse sa është.

Nuk mjafton vetëm vullneti i brendshëm (siç do të kishte mjaftuar për vëllezërit e Rozafës që të pajtoheshin mes tyre); duhet edhe negocim i vazhdueshëm me realitetin gjeopolitik rajonal e global, me interesat e shteteve fqinje, me kuadrin ligjor euro-atlantik brenda të cilit Shqipëria dhe Kosova aspirojnë integrim.

Por është pikërisht këtu ku filozofia politike na jep një mësim të rëndësishëm: muret e jashtme, sado të forta të duken, nuk janë të pandryshueshme përgjithmonë, historia e Evropës vetë e ka dëshmuar këtë me rënien e Murit të Berlinit në 1989 dhe me procesin e integrimit evropian që ka zbutur gradualisht kufij të tjerë të ngurtë historikë.

Ajo çka kërkohet nga populli shqiptar sot nuk është të luftojë kundër gjeopolitikës me metoda të shekullit XIX, por të ndërtojë, me durim dhe strategji afatgjatë, atë kohezion të brendshëm që e bën murin e jashtëm gjithnjë e më të parëndësishëm, përmes integrimit euro-atlantik, përmes bashkëpunimit ekonomik rajonal, përmes qarkullimit të lirë që tashmë ka filluar mes Shqipërisë e Kosovës në disa fusha praktike.

Por ky proces afatgjatë kërkon paraprakisht atë çka Rozafa na mëson: flijimin e egoizmit institucional të brendshëm.

Sepse asnjë strategji afatgjatë ndaj murit të jashtëm nuk mund të funksionojë përderisa muri i brendshëm; mosbesimi, rivaliteti, egoizmi partiak mes vetë shqiptarëve, vazhdon të rrëzojë çdo natë atë çka ndërtohet ditën.

Vëllezërit që gënjejnë njëri-tjetrin; Kritika e klasës Politike Shqiptare

Në legjendë, dy vëllezërit e mëdhenj gënjyen, jo nga keqdashje e thellë, por nga dobësi njerëzore, nga instinkti për të mbrojtur atë çka e kishin më afër.

Në politikën shqiptare bashkëkohore, ky model përsëritet me shqetësuese saktësi: liderë politikë në Tiranë, Prishtinë e Shkup flasin publikisht gjuhën e bashkimit kombëtar në ditët e mëdha simbolike; 28 Nëntorin, 17 Shkurtin, përvjetorët e Lidhjes së Prizrenit, por në praktikën e përditshme qeverisëse, veprojnë sipas logjikës së ngushtë të mbijetesës politike institucionale.

Kjo nuk është domosdoshmërisht akuzë morale individuale kundër këtij apo atij lideri; është më tepër diagnozë strukturore e sistemit politik shqiptar në përgjithësi: sistemet zgjedhore, financimi i partive, interesat e patronazhit lokal, madje edhe presionet e jashtme diplomatike, e bëjnë “bashkimin real” (në kuptimin e integrimit ekonomik, institucional e strategjik) një kosto politike afatshkurtër që pak lider janë të gatshëm ta paguajnë, edhe pse e njohin vlerën e tij afatgjatë.

Filozofi Niccolò Machiavelli, në analizën e tij mbi natyrën e pushtetit, vërente se udhëheqësit priren ta ruajnë pushtetin e tyre të menjëhershëm edhe kur kjo bie ndesh me interesin afatgjatë të bashkësisë që qeverisin, jo domosdoshmërisht nga keqdashje, por sepse struktura e vetë pushtetit e detyron këtë logjikë të mbijetesës së shkurtër.

Kjo analizë, e shkruar pesë shekuj më parë për principatat italiane, mbetet çuditërisht e saktë për dinamikat e brendshme të klasave politike shqiptare të sotme, kudo qofshin ato.

Kritika që ky shkrim i yni ngre, nuk synon të përçmojë udhëheqësit aktualë apo të kaluar, por të vërë në pah një të vërtetë strukturore: bashkimi kombëtar shqiptar nuk do të vijë kurrë vetëm nga deklarata solemne apo nga ceremonitë simbolike, sado të bukura dhe të nevojshme të jenë ato për ruajtjen e kujtesës kombëtare.

Do të vijë vetëm kur klasa politike, në të gjitha hapësirat shqiptare, të pranojë koston reale afatshkurtër të flijimit institucional në favor të projektit afatgjatë, pikërisht ashtu siç vetëm vëllai më i vogël e mbajti fjalën e dhënë, edhe pse ky fjalëmbajtje i kushtoi shumë shtrenjtë.

Populli shqiptar, në të katër anët, ka treguar historikisht se e ruan vetëdijen e bashkimit shumë më mirë se elitat e veta politike, kjo shihet në solidaritetin popullor spontan gjatë luftës së Kosovës, në ndjenjën e thellë të përbashkët gjatë çdo krize apo feste kombëtare, në atë çka sociologët e quajnë “kombi kulturor” që ekziston pavarësisht ndarjeve institucionale. Sfida e vërtetë historike sot nuk është ta bindësh popullin për bashkimin, ai tashmë e ndjen si të vetin; sfida është ta bindësh klasën politike ta përkthejë atë ndjenjë popullore në vullnet institucional të qëndrueshëm.

XII

Nga miti te etika; Çka do të thotë “Të ndërtosh” sot

Nëse legjenda e Rozafës na mëson diçka universale përtej kontekstit të vet historik, është kjo: ndërtimi i vërtetë, qoftë i një kalaje qoftë i një kombi, nuk është akt teknik, është akt etik. Nuk mjafton të kesh gurë (burime, territor, popullsi); duhet vullnet moral i kolektivitetit për të dhënë atë çka projekti kërkon vërtet, jo atë çka është e rehatshme apo popullore të japësh.

Etika e bashkimit shqiptar sot nuk kërkon domosdoshmërisht flijime dramatike apo revolucionare.

Kërkon diçka më të vështirë në mënyrën e vet: durim strategjik, konsistencë institucionale, gatishmëri për kompromis reciprok, dhe mbi të gjitha, ndershmëri të plotë mes “vëllezërve”, pikërisht ajo cilësi që mungoi te dy vëllezërit e mëdhenj të legjendës.

Ndershmëria këtu do të thotë: Tirana të mos e trajtojë Kosovën si provincë të varur emocionalisht prej saj; Prishtina të mos e shohë Shqipërinë vetëm si burim simbolik legjitimiteti historik pa përgjegjësi të përbashkëta reale; shqiptarët e Maqedonisë së Veriut të mos ndihen “kushërinj të harruar” në retorikën e bashkimit të përqendruar vetëm te Tirana-Prishtina; diaspora të mos shihet vetëm si burim financiar, por si palë e barabartë me zë real vendimmarrës.

Filozofi danez Søren Kierkegaard shkroi se çdo hap i vërtetë drejt qenies autentike kalon nëpër një “kërcim të besimit” — një moment ku arsyeja e ftohtë e kalkulimit nuk mjafton më, dhe individi (apo, mund të shtojmë ne, kombi) duhet të bëjë një zgjedhje ekzistenciale që tejkalon logjikën e sigurisë së menjëhershme.

Bashkimi shqiptar, në thelbin e vet më të thellë filozofik, kërkon pikërisht një kërcim të tillë besimi kolektiv: besimin se dhënia e diçkaje sot (pushtet, prestigj, kontroll institucional i ngushtë) do të prodhojë një realitet më të fortë, më të qëndrueshëm dhe më dinjitoz nesër për të gjithë pasardhësit e përbashkët.

Ky kërcim besimi nuk është naiv apo i papërgjegjshëm; përkundrazi, është forma më e lartë e racionalitetit politik afatgjatë, sepse e kupton se investimi më i mirë i një populli të vogël në një botë gjeopolitike të vështirë është pikërisht kohezioni i tij i brendshëm.

Siç e dëshmon historia e integrimit evropian mes vendesh që dikur luftonin njëra-tjetrën për shekuj (Franca dhe Gjermania janë shembulli klasik), bashkimi mes popujve me histori e kulturë të përbashkët nuk është utopi e pamundur, por proces gradual, i mundshëm kur ekziston vullneti i vazhdueshëm institucional për ta ndërtuar atë, hap pas hapi, brez pas brezi.

EPILOGU

Kalaja që ende pret gurin e fundit

Rozafa qëndron ende sot mbi kodrën e Shkodrës, e ngritur mbi një flijim që tradita e ka bërë të përjetshëm në kujtesën popullore. Kombi shqiptar, në ndryshim nga kalaja e legjendës, ende nuk e ka gjetur atë gur të fundit që do ta bënte ndërtesën e bashkimit të qëndrueshme përgjithmonë.

Muri vazhdon të ngrihet ditën, nëpër deklarata, nëpër marrëveshje ekonomike, nëpër takime mes krerëve shtetëror, nëpër kujtesën e gjallë të Lidhjes së Prizrenit; dhe vazhdon të lëkundet natën, nëpër interesa të ngushta, nëpër mosbesime të vjetra, nëpër pengesa të reja gjeopolitike.

Por miti na jep edhe një shpresë të fortë: kalaja, në fund, qëndroi. Jo pa dhimbje, jo pa çmim, por qëndroi, dhe sot është një nga monumentet më të bukura e më të vizituara të trashëgimisë shqiptare, simbol krenarie e jo turpi, simbol force e jo dobësie. Kjo na kujton se dhimbja historike, kur pranohet me ndershmëri e jo kur mohohet apo harrohet, mund të bëhet vetë themeli i një dinjiteti të ri kombëtar.

E drejta historike e shqiptarëve për t’u bashkuar, e drejta natyrore e tyre për vetëvendosje, dhe trashëgimia e pashuar e Lidhjes së Prizrenit, mbeten të gjalla, jo si ëndrra romantike të pamundura, por si themel i vërtetë mbi të cilin brezat e ardhshëm mund të ndërtojnë, me durim, me ndershmëri e me atë kërcim besimi kolektiv për të cilin flitej më sipër, kalanë e tyre të vetën: jo domosdoshmërisht si një hartë e re politike të imponuar me nxitim, por si një hapësirë e vërtetë e përbashkët vullneti, dinjiteti dhe të ardhmeje.

Sepse, siç na mëson Rozafa përtej gurëve të saj: një komb nuk ndërtohet kur të gjithë fitojnë pa dhënë asgjë.

Ndërtohet kur së paku njëri prej “vëllezërve” gjen guximin të mbajë fjalën e dhënë, edhe kur kjo i kushton shtrenjtë, dhe kur ai guxim, ndryshe nga në legjendë, të mos jetë më i vetmuar, por të bëhet shembull që edhe të tjerët e ndjekin, derisa muri, më në fund, të qëndrojë përgjithmonë, jo mbi flijimin e njërit, por mbi flijimin e vullnetshëm e të barabartë të të gjithëve.

2026/QendraPress/