Çaste poetike atdhetarie me poeten;-Mirvete Kabashi LEKU

KOSOVA NUK HESHT

—————————

​Menduam se u çliruam…

​Menduam se pas asaj nate

që digjej mbi Kosovë,

do të vinte agimi

dhe askush më

s’do të na kërkonte llogari

pse deshëm të ishim të lirë.

​Menduam se pushkët

do të vareshin në kujtesë,

se emrat e të rënëve

do të shkruheshin me dritë,

se ata që na çliruan

do e gëzonin lirinë.

​Por gjykata e padrejtë

na e hapi përsëri plagën.

​Dhe larg, shumë larg Kosovës,

në Hagë,

u mbyllën pas mureve

emra që dikur

i thërriste lufta:

​Hashim Thaçi,

Kadri Veseli,

Jakup Krasniqi,

Rexhep Selimi!

​Katër emra

në një faqe të dhimbshme

të historisë sonë.

​Ata mund të gjykohen

nga një gjykatë,

por lufta e një populli

nuk mund të mbyllet

në një dosje.

​Sepse para se të ishin emra,

ishin bij të kësaj toke.

Para se të ishin të akuzuar,

ishin pjesë e një kohe

kur Kosova digjej.

Para se të uleshin

në bankën e të akuzuarve,

Kosova ishte ulur

nën hijen e vdekjes.

​A e dëgjon këtë, botë?

A i dëgjon nënat

që pritën bijtë?

A i dëgjon gratë

që pritën trimat e tyre?

A i dëgjon fëmijët

që u rritën pa baballarë?

​A i dëgjon gurët

që mbajnë emrat

e atyre që nuk u kthyen?

​A i dëgjon malet

ku liria u pagua

me gjak?

​Mos na kërkoni

ta harrojmë!

​Mos na kërkoni

të heshtim!

​Ne nuk kërkojmë

drejtësi për njërën anë.

​Ne kërkojmë

drejtësi për të gjithë.

​Dhe nëse drejtësia

ka një peshore,

le t’i vendosë mbi të

të gjitha dëshmitë,

të gjitha plagët,

të gjitha viktimat,

jo vetëm ato

që i përshtaten historisë

së shkruar larg nesh.

​Sepse drejtësia

nuk mund të jetë

një tjetër plagë

mbi plagën shqiptare.

​Historia po përsëritet?

​Atëherë le të mësojë historia

se shqiptarët

mund të jenë të plagosur,

por nuk janë të heshtur.

​Mund të na marrin

bijtë larg atdheut,

por nuk mund të na marrin

kujtesën.

​Mund të mbyllen dyert,

por nuk mund të mbyllet

zëri i Kosovës.

​Sepse një popull

që ka varre,

ka edhe kujtesë.

​Një popull

që ka kujtesë,

ka edhe dëshmi.

​Dhe një popull

që ka dëshmi,

nuk trembet

nga e vërteta.

​Prandaj sot,

nga Prishtina në Prizren,

nga Drenica në Dukagjin,

nga çdo shtëpi

ku një nënë ende ruan

fotografinë e birit të zhdukur

le të ngrihet një zë:

​DREJTËSI!

Jo hakmarrje.

​DREJTËSI!

Jo urrejtje.

​DREJTËSI!

Jo heshtje.

​Sepse, Kosova

nuk e kërkon të vërtetën

për të mohuar askënd.

​E kërkon

që historia të mos mohojë

as atë.

​Menduam se u çliruam…

​Sot e kuptoj:

çlirimi nuk është vetëm

të hapësh kufijtë.

​Çlirimi është

të mund të flasësh

pa frikë për të vërtetën.

​Dhe unë do të flas.

​Do të flasim.

​Do të flasë Kosova.

​Sa kohë që një nënë

pret drejtësinë,

​sa kohë që një varr

ruan një emër,

​sa kohë që një flamur

valon mbi këtë tokë

​KOSOVA NUK HESHT!

​Dhe le ta dëgjojë bota:

Lirinë mund ta sprovojnë,

historinë mund ta gjykojnë,

por të vërtetën

nuk mund ta burgosin!

Mirvete Kabashi – Leku

/QendraPress/