Çaste poetike me poeten;-Valbona HOTI

Bota ka humbur ngjyrat

—————————–

Bota ka humbur ngjyrat,

jo se dielli nuk lind më,

por sytë tanë janë lodhur

duke parë më shumë plagë

se sa pranvera.

E ku është e bardha

kur e vërteta vishet me heshtje?

Ku është e kuqja e dashurisë,

kur zemrat maten me interes

dhe fjala “mik”

është bërë kaq e lirë?

Në rrugë ka shumë njerëz,

por pak njerëzore.

Ka shumë zëra,

por pak fjalë që shërojnë.

Ka shumë duar,

por pak që zgjaten

pa kërkuar asgjë në kthim.

Fëmijët ende vizatojnë diellin

me ngjyrë të verdhë,

pa e ditur se të rriturit

kanë harruar si duket drita.

Ata besojnë te përrallat,

ne besojmë te dyshimi.

Ata falin shpejt,

ne mbajmë inate me vite.

Ata qajnë e pastaj buzëqeshin,

ne buzëqeshim

edhe kur brenda nesh bie shi.

Ndoshta bota

nuk i ka humbur ngjyrat.

Ndoshta i kemi fshehur vetë

nën krenarinë,

nën lakminë,

nën fjalët që s’i menduam

para se t’i thoshim.

Ndoshta ngjyra

është ende aty

në një nënë që pret,

në një baba që sakrifikon,

në një fëmijë që beson,

në një dorë që ndihmon,

në një njeri që bën mirë

edhe kur askush nuk e sheh.

Prandaj,

nëse një ditë më pyesin

ku shkoi ngjyra e botës,

nuk do të them se u zhduk.

Do të them

E kemi në duart tona.

Dhe nëse secili prej nesh

do të ndezë qoftë edhe një dritë,

do të falë një gabim,

do të thotë një fjalë të mirë,

do të bëjë një të mirë pa zhurmë

atëherë ndoshta

bota nuk do të ketë nevojë

të kërkojë më ngjyrat.

Sepse ne do t’ia kthejmë.

/QendraPress/