Analizë nga shkrimtari;Nexhbedin Basha
Shkrimi i Qazim Thaçit ngre një çështje të rëndësishme morale, shoqërore dhe kombëtare: pse dy prej figurave më të mëdha të mendimit shqiptar, Teki Dervishi dhe Rexhep Qosja, lanë amanet që të përcilleshin pa ceremoni shtetërore, pa pompozitet dhe pa fjalime zyrtare?
Autori e sheh këtë jo thjesht si një dëshirë personale për thjeshtësi, por si një mesazh të heshtur që këta korifenj të kulturës shqiptare i lanë shoqërisë dhe institucioneve të Kosovës. Sipas tij, amaneti i tyre mbart një domethënie më të thellë: një qëndrim moral dhe një reflektim mbi raportin që shoqëria ka krijuar me dijen, kulturën dhe intelektualin.
Në këtë këndvështrim, amaneti i tyre shfaqet si një thirrje për më shumë sinqeritet njerëzor e kombëtar. Autori nënkupton se njerëzit e mëdhenj të mendimit nuk kërkojnë lavdi të jashtme, por respekt të vërtetë për veprën dhe personalitetin e tyre. Pikërisht për këtë arsye, ai e konsideron largimin e tyre në heshtje si një mesazh që duhet të nxisë reflektim.
Në shkrim del qartë edhe ideja se figura të tilla si Teki Dervishi dhe Rexhep Qosja nuk ishin thjesht emra të letërsisë e kulturës, por ndërgjegje kombëtare. Njëri përmes dramës, publicistikës dhe qëndresës intelektuale, tjetri përmes studimeve, mendimit kritik dhe angazhimit kombëtar, lanë gjurmë të thella në historinë kulturore shqiptare.
Pjesa më domethënëse e shkrimit mbetet ideja se: “edhe vdekja e tyre flet”.
Pra, edhe në ikje, këta dy personalitete lanë një porosi për përulësinë, dinjitetin dhe nevojën që shoqëria të dijë të respektojë figurat e saj jo vetëm në çastin e ndarjes nga jeta, por gjatë gjithë kohës që ato jetojnë dhe kontribuojnë për kombin.
Urime e suksese poet e gazetar Qazim Thaçi!
Nexhbedin Basha
Kritik letrar
/QendraPress/
