Çaste poetike me poeten;-Elmije AJAZI

E KTHYER, POR E PA THYER

———————————–

Kam ardhur nga larg.

Jo nga një vend që gjendet në hartë,

por nga netët ku njeriu

mëson emrin e vet duke e thirrur në heshtje.

Kam kaluar nëpër dimra

që nuk i solli qielli,

por zemrat.

Kam ecur mbi kujtime

si mbi gurë të mprehtë,

dhe çdo hap më ka marrë diçka

që dikur besoja se do ta mbaja përgjithmonë.

Kam parë njerëz

të vijnë si stinë

dhe të ikin si luftë.

Kam parë premtime

të lindin të bukura

e të vdesin pa varr.

Kam parë duar

që dikur më mbanin fort

të bëhen duar të huaja.

Dhe prapë—

nuk e kam mallkuar dashurinë.

Sepse dashuria nuk ishte fajtore

që ne ishim të përkohshëm.

Diku, thellë në mua,jeton ende ajo vajzë

 që nuk dinte të dyshonte.

Ajo besonte.

Besonte se një zemër

mund të ishte strehë.

Se një “rri”mund të zgjaste më shumë se një natë.

Se kur dy njerëz i japin njëri-tjetrit shpirtin,

bota duhet të bëhet pak më e butë.

Por bota nuk u bë.

Dhe vajza u rrit.

Mësoi të qeshte me plagët të fshehura.

Mësoi të largohej

pa kthyer kokën.

Mësoi se ndonjëherë

njeriu duhet të shpëtojë veten

nga duart që dikur i quante shtëpi.

Por një gjë nuk e mësoi kurrë:

si të mos ndjente.

Prandaj, nëse më sheh sot

duke ecur e qetë,

mos mendo se nuk kam luftuar.

Brenda meje

kanë rënë qytete.

Kanë vdekur emra.

Kanë mbetur pa u thënë fjalë që ndoshta

do të kishin ndryshuar gjithçka.

Dhe megjithatë,

unë jam këtu.

Jo sepse nuk u theva.

Por sepse mësova

të bëhem më e madhe

se copat e mia.

Dhe erdhi një ditë

kur nuk kërkova më

të më shpëtonte dikush.

E kuptova:

nuk kisha ardhur në këtë botë

për të qenë gjysma e askujt.

As për t’u bërë kujtim

në jetën e dikujt tjetër.

Kisha ardhur me një zemër të tërë,

edhe nëse jeta ma kishte kthyer me vraga.

Dhe atëherë u ktheva te vetja.

Jo siç kthehet një udhëtar

në një shtëpi të vjetër.

Por siç kthehet dikush

në tokën që mendonte

se e kishte humbur përgjithmonë.

Hapa derën e asaj dhome

ku kisha mbyllur gjithçka.

Vajza ishte ende aty.

E vogël.

E frikësuar.

Me sytë plot pyetje.

U ula pranë saj.

Nuk i thashë:

“Harroji.”

Nuk i thashë:

“Bëhu e fortë.”

I thashë vetëm:

“Më fal që të lashë kaq gjatë vetëm.”

Dhe ajo qau.

Jo nga dhimbja.

Nga lehtësimi.

Sepse, më në fund, dikush kishte ardhur për të.

Që atë ditë nuk luftoj më me të kaluarën.

E mbaj me vete.

Sepse njeriu nuk bëhet i madh

duke harruar plagët.

Bëhet i madh kur nuk lejon që plagët t’ia mësojnë zemrës

si të mos dashurojë.

Prandaj ende dua.

Me një zemër që e di çfarë kushton dashuria.

Ende besoj.

Me një shpirt që e ka parë sa lehtë thyhen premtimet.

Ende pres.

Dikë që nuk do të vijë

për të më rindërtuar,

por do të ulet pranë meje

mes rrënojave dhe do të thotë:

“Këtu mund të jetojmë.”

Dhe nëse një ditë

gjithçka që kam qenë

do të mbetet vetëm një emër

në kujtesën e botës,

le të mbetet kjo:

Kam dashur.

Jo pak.

Jo me masë.

Por me atë lloj dashurie

që e lë derën hapur

edhe pasi era

ta ka rrëzuar shtëpinë.

Kam qarë.

Kam humbur.

Jam kthyer.

Dhe sa herë jeta

më ka thënë:

“Mbaroi.”

Unë i jam përgjigjur

duke u ngritur.

Sepse ka diçka në shpirtin tim

që as koha,

as humbja,

as vetmia,

as vdekja e gjërave

nuk kanë mundur ta mposhtin.

Dhe tani e di emrin e saj.

Nuk është krenari.

Nuk është forcë.

Nuk është shpresë.

Është diçka më e vjetër

se të gjitha këto.

Është arsyeja

pse, pas çdo nate,

mëngjesi ende më gjen.

Dhe nëse bota një ditë

harron se kush isha,

le ta dijë vetëm këtë:

Unë nuk kalova nëpër jetë.

Lashë një pjesë të shpirtit tim

atje ku edhe heshtja

mësoi të më thërriste me emër.

/QendraPess/