Çaste poetike me poeten;-Liljana NDONI

BOTA NË KRAHËRORIN TIM

———————————————

Mora Botën brënda meje,ngadalë po e krihja,

Me gishtat e pëllëmbës së dorës po e ledhatoja,

Qimet u ngritën përpjetë po’më kërcënonin .si ti zemëroja,

-Ngagalë se mi shkule ,më trajto mirë se janë dhe tuajat!.

Dua të bëj të bukur , si të jem dhe unë brënda teje,

Si një kopësht Eden,kaçurrelë e trëndafil brënda meje,

Në ujvarat e parajsës me flokët e lagur të luaja,

Fjongo të vë bilbilat,që bashkë me erën ti valëzoja..

Krëhërin futa ngadalë ,majat u bënë nyje

,flokët ranë përtokë,

Ziheshin me njëra tjetrën keq të ngatërruara,

-Ajj,dëgjova,nuk më sheh se kam plagë në kokë?

Pak kohë jemi këtu,rri mirë me ne ,

duhesh të jesh e duruara !..

-Do të përmisohem ,ma ende po luftojmë këtu?

Akoma se kuptoj pse flokët më ngatërrohen kuturu?

-A e gjen një ballsamë për njerëzit me gjithë sjelljet e tua?

-A mundesh të kuroshë plagët që shkaktohen mbi mua?

-Jam një fje e brishtë,mos më keqtrajto se

 brënda teje do humbasin!

-A e gjen ti ,që shumë flokë të bien ,e më pak të rilindin?

-Kush e njehë gjuhën e dhimbjeve,

e plagëve të mia që flasin?

-Jo nuk e di ,është “hakmarrja “gjuha e dhimbjes ,

ah,nëse të gjithë do ta dinin..

/QendraPress/