Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

Sirenat

Sirenat këndojnë për ikjen,

me zëra që ledhatojnë frikën

dhe e quajnë harresë.

Por kthimi nuk lind nga qetësia e rreme;

ai lind aty ku shpirti

refuzon të mbyllet në plagë.

Deti tund rrugë pa themel,

premton paqe pa rrënjë,

premton dritë pa burim.

Por shpirti që ka njohur shtëpinë

e dallon zërin e huaj,

si frymë që s’mban emrin e së vërtetës.

Sirenat nuk pengojnë kthimin,

ato janë prova e brendshme.

I ndalin ata që ikin nga vetja,

por zgjojnë ata që dëgjojnë thellë.

Sepse kush është humbur një herë,

e di se asnjë këngë

nuk vlen sa e vërteta që dhemb e shëron.

Kthimi është akt i heshtur guximi,

është të mos mbetesh

aty ku ikja quhet fitore.

Është të kthehesh pa zhurmë,

pa lavdi të huaj,

por me shpirtin në vendin e vet.

Dhe kur sirenat pushojnë së kënduari,

rruga mbetet,

si kujtesë e gjallë që pret hapin.

Sepse kush e njeh zërin e brendshëm,

kthehet gjithmonë.

Migel Flor

/QendraPress/