Çaste poetike me poetin;- Ylli POLLOGATI

DHËMBËT I KREHA MIRË

———————————-

Dhëmbët i kreha mirë,

si të mbillja vlera në një pyll të egër

dhe flokëve u dhashë lirinë…

I shtriva me mashë,

mbi to zjarr pritjesh vura,

ajrin e tymosa me durim të djeguri.

I drejtova me urdhër si i mësuar,

por fijet njihnin vetëm kryengritje.

Përreth vetes kërkoja si vetja,

një trup nën uniformën

e një kohe

që të lëmuar na kërkonte,

si gurët e një lumi, pa cep e pa britma.

Po kjo koh tani më vjen ndryshe

e veshur me një këmish metali,

ku mbi shpinë më shtrëngon e

më hyn nën lëkurë si një fjalë e huaj,

që me një sharje më ngatërrohet.

Pasqyrës shikohem, në copëza shpërndar,

si re e pazënë,

një nyje që nuk zgjidhet si gabim

 drejtshkrimor në librin e syve…

Dhe fotografia,

kjo dëshmitare e ngrirë tani më lë jashtë kornizës,

si njollë që prish qetësinë e verbër.

“i tepërt”, më thonë.

Si zë që prish korin e heshtur,

që pas ndjekin të parin

e marrosur,

si të isha një pikë lëngu,

që tejmbush gotën e kënaqësive të tyre.

Po një gjë e di mirë

Zërin s’ma kreh më askush tani.

Ai rritet i pakrehur,

me fjalë që lakohet e shtrihet

si tel i tendosur që s’këputet.

E di,

që kështu nuk të duan, dhe mirë nuk do flasin.

Po aq më bëhet.

Dua të jem siç rritet bari në çarje betoni,

pa leje, pa zhurmë i lirë si vetvetja,

paçka,

se me pak kacidhe ditën kaloj.

/QendraPress/