E mërkura poetike me poetin:-Kastriot FETAHU

LETËR NGA BOSTONI

—————————————

Miqtë e mi,

ju shkruaj nga bregu i Atlantikut.

Arratisur premtimeve boshe

dhe një të ardhmeje pa kthesën në rrugën e përshkuar.

Shpresa, ah, shpresa,

në ngjyrën e kockave të thara nga koha e gjatë.

Ndonjëherë qesh,

qesh të shtyp brengën e vendimit të gabuar

aq sa edhe të drejtë.

Koha e barsoletave qeveritare mbaroi,

kutia e premtimeve në trurin tonë u mbush,

ndërkohë ekzekutorët e vjetër kafshojnë ëndrrat e reja.

Pezmatimi si një re mbi mal,

kur shkruhen e lexohen fjalime resortesh,

nga papagaj që imitojnë tingujt e Perëndimit.

Sot “Shqipëria nuk është e shqiptarëve”,

sepse nuk e ndjeva dorën e atdheut mbi supe,

i asfiksuar nga monoksidi i karbonit të importit.

E kaluara, e tashmja dhe e ardhmja,

skeletet e të njëjtave fjalime,

ndaj ika, se në parajsën me dyer të hapura

rrëshqasin hija dhe vetvetja.

Zëri i spikerit të një stacioni televiziv,

një britmë për t’u kthyer.

Miqtë e mi, të paarratisur,

picërroj sytë kur ndiej zjarrin e lulëkuqeve,

dhe ju shikoj

tek thyeni unazën e hekurt në perandorinë e frikës.

/QendraPress/