Fryma poetike e së dielës me poeten:-Elida PRIFTI

BALADA E VARGUT TË VJEDHUR

—————————————

Vargu s’është gur që merret në udhë,

as lule e egër që këputet në erë;

në çdo fjalë fle një zemër e ndryrë,

në çdo varg digjet një natë pa gjumë.

Poeti e shkruan me shpirtin në dorë,

me dritën e hënës mbi fletën e bardhë;

e bluan çdo dhimbje si grurë në mulli,

derisa prej plagës të lindë një këngë.

Kush merr një varg që s’e ka mbjellë vetë,

dhe vë mbi të emrin e vet si kurorë,

mund ta mashtrojë turmën për pak në këtë jetë,

por koha ia heq maskën një ditë përherë.

Mund të marrë çmime, lavdi e florinj,

mund t’i ngrejë duart turma në qiell;

por fjala e huaj nuk bëhet e tija,

sado ta mbështjellë me kurora e diell.

Se çmimi i vjedhur s’bëhet lavdi,

dhe ari s’e lan ndërgjegjen e vrarë;

kurora që vihet mbi shpirtin e tjetrit,

një ditë bie rëndë si gur mbi varr.

Poeti rri zgjuar kur bota fle qetë,

dhe yjet i numëron mbi fletën e bardhë;

ai paguan me net atë që ju lexoni,

me shpirtin që digjet në heshtje të gjatë.

O ju që kërkoni lavdi pa mundim,

mos prekni kandilin që s’e ndezët vetë;

se drita e vjedhur s’ju bëhet shkëlqim,

dhe emri pa shpirt nuk mbetet përjetë.

Mund të mbyllen dyer, të humbasë një çmim,

mund të mbetet poeti larg zhurmës së botës;

por fjala e drejtë s’ka nevojë për betim,

ajo ecën vetë nëpër udhët e kohës.

Dhe koha, gjykatëse pa zë e pa frikë,

i ndan një nga një të vërtetat nga hija;

ajo i kthen vargut të zotin një ditë,

dhe të vjedhurin e lë në errësirë.

Prandaj mos vidhni atë që s’e lindët,

mos vishni me emrin tuaj një shpirt;

se fjala ka rrënjë, kujtesë dhe dritë,

dhe shpirti i poetit nuk vdes kurrë.

/QendraPress/