Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Majlinda PAJAJ

Kjo jam unë

——————

Kjo jam unë,

një gjethe e gjelbër,

që mëson gjuhën e erës,

në degët e vetmisë.

Mbi ballë më fle drita,

si një shqiponjë e lodhur,

në kreshtën e gurit,

dhe malli,

ai bari i egër i shpirtit,

rritet atje ku heshtin burimet.

Mos më kërkoni,

në tehun e zemërimit.

Kam ardhur,

si një pëlhurë e bardhë,

mbi plagën e muzgut,

si një frymë që mbledh,

copat e thyera të qiellit,

pas stuhisë.

Jam aroma e trëndafilit,

që mbetet në ajër,

edhe kur petalet bien.

Jam bryma,

që zbret pa zhurmë mbi tokë,

dhe zgjon farat,

nga ëndrrat e tyre të errëta.

E dashuruar me dritën,

e ndjek atë,

si lumi detin,

si ylli agimin,

si lutja emrin e zotit.

Dhe kur nata,

i mbyll portat e saj të hekurta,

mbetem ende aty,

një shkëndijë e vogël,

nën hirin e botës,

duke ruajtur,

për mëngjesin e ardhshëm,

zjarrin e shpresës.

/QendraPress/