Të jesh Njeri – një thirrje për të vërtetën dhe dinjitetin/Shkruan;-Fatmir ÇITAKU

E vërteta e popullit dhe e kombit shqiptar, ndër shekuj, ka lindur nga fjala e dhënë dhe vepra e ndershme e njeriut. Nga besa, nga përgjegjësia morale dhe nga karakteri që e ngrit njeriun mbi interesin e ulët. Këto vlera e kanë mbajtur gjallë popullin tonë në kohët më të vështira dhe kanë qenë shtylla e mbijetesës sonë si komb.

Ky shkrim nuk është thjesht reflektim, por një thirrje për vetëdijesim. Është përpjekje për të rikujtuar domethënien e të qenit njeri, në një kohë kur shumëkush mjaftohet me formën, por ka humbur përmbajtjen. Sot shohim njerëz që duken si njerëz, që flasin si njerëz, por që në veprim dhe qëndrim janë larg fytyrës së njerëzimit.

Nëse do ta nxirrnim të vërtetën e plotë për gjendjen ku ndodhemi sot, ajo do të ishte e dhimbshme dhe zhgënjyese. Pikërisht sepse vjen pas një historie të gjatë vuajtjesh, represioni dhe padrejtësish, që do të duhej të na kishin bërë më të bashkuar, më të ndjeshëm dhe më të përgjegjshëm ndaj njëri-tjetrit. Në vend të kësaj, shpesh jemi bërë të paparashikueshëm, deri aty sa nuk po e njohim më njëri-tjetrin.

Lakmia, interesi personal dhe etja për pushtet kanë mbuluar një pjesë të shoqërisë. E vërteta po keqpërdoret, po shndërrohet në gjykim, përçarje dhe tjetërsim. Disa kanë humbur parimet, karakterin dhe personalitetin, duke u fshehur pas emrit njeri, ndërkohë që veprojnë kundër gjithçkaje që e përfaqëson këtë emër.

Kjo është arsyeja pse ky shkrim vjen si zë i kërkesës për të vërtetën. Një zë që kërkon ta nxjerrë të vërtetën në dritë dhe ta emërtojë të keqen si të tillë. Të mos pranojmë padrejtësinë, shtypjen, mashtrimin, zhvatjen, hajninë dhe krimin si pjesë normale të jetës sonë shoqërore e kombëtare. Sepse këto plagë nuk janë të reja — ato na kanë ndjekur që nga kohërat më të lashta e deri sot, dhe për fat të keq, në këto lojëra të errëta sot shfaqen edhe ata që quhen shqiptarë, por që shpesh veprojnë kundër vetë shpirtit të shqiptarisë.

Prandaj, ky shkrim ka një qëllim të qartë: të mos e humbasim veten. Të mos humbasim busullën morale pas ideologjive të rreme, partive, pushtetit dhe interesave të ngushta. Të mos e shesim ndërgjegjen për përfitime të përkohshme.

Të jesh njeri nuk është titull, as fjalë e bukur për t’u thënë.

Të jesh njeri është përgjegjësi, qëndrim dhe vepër.

Lexuesi, përmes këtij shkrimi, duhet të kuptojë një gjë thelbësore: e ardhmja jonë varet nga rikthimi tek vlerat që na kanë mbajtur gjallë, tek e vërteta, tek dinjiteti dhe tek guximi për të thënë jo të keqes — edhe kur ajo vjen e maskuar si interes, pushtet apo patriotizëm i rremë.

Kjo është thirrja.

Kjo është fjala.

Dhe kjo është përgjegjësia jonë si njerëz.

Fatmir Çitaku

/QendraPress/