Fryma festive e poezisë nga poetja;-Elvira ZENELI

Puthja

—————————

Një puthje e lehtë si era e hënës mbi det të qetë,

rrjedh si dritë e argjendtë që ngjitet mbi male yjore,

prek shpirtin pa zë, si një reflektim i qiellit në pasqyrën e kohës,

dhe zgjon ndjenja të fshehura si galaktika të harruara.

Në atë çast, koha shpërbëhet si rërë në duar,

bota shkrin në mjegull,

mbetet vetëm një vëzhgim i pafund i heshtjes,

që flet më thellë se çdo rrufe qiellore.

Është zjarr i brendshëm që nuk digjet,

një meteor që ndriçon heshtjen e shpirtit,

një kujtim që fluturon mbi lumenjtë e ëndrrave,

si aurora që pikturon qiellin me ngjyrat e pafund.

Në atë puthje gjej universin tim të fshehur,

ku zemra rreh në ritmin e galaksive,

një dashuri që s’njeh kufij,

por udhëton përtej hënave, yjeve dhe kohës,

dhe jeton si dritë nëpër dimrin e përjetshëm.

Çdo frymë e tij është një vrimë e zezë që mbart dritë,

një melodramë kozmike që lidh shpirtin me pafundësinë,

një puthje që shndërrohet në nebula,

dhe rritet si qielli që lind mbi horizontin e një ëndrre.

/QendraPress/