Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

Epope e Re

——————–

Iku dielli sot,

e prapë doli reja.

M’u kujtuan vargje

nga epopeja.

Vargjet.bëra gjalmë

në bashkim të treja

ndryshe veza rrufkë

ndryshe kokër-veja

Akoma jetojnë

ushtarë si të Ballit,

për pak dhjamë më shumë

shesin nderin e djalit.

Shpirtin në djall,

pa cipë në taksë,

të tillë “kombëtarë”

artistë pa shtat.

Mall biznesi vargjet

Në duar të pista

Sheshet për fakirët

Për fat-xhepët pista

I pashë aty,

dervenë më dervenë,

në vend të artit

një kafe me enë.

Vështirë të lexojnë

atë që ke shkruar,

i vogël u duket

libri në duar.

Edhe pse të majmur,

bëjnë iso në këngë,

kanë mbetur në “maja”,

dhe këndojnë rëndë.

Ata e kanë shkopin,

ata dhe litarin:

“Bëj si them unë,

mos e ndiz fanarin!”

Shkruaj sa të duash

veten merr në qafë,

s’e vë dot përballë,

si gjilpërë në kashtë.

Në legenë të gjerë

kockat u janë ulur,

tundi sa të duash,

s’i ke për t’i shkulur.

Eja, o Shefqet,

shkruaj Ballin tjetër,

s’arrijnë më fjalët,

as laps e as letër.

Thuaju si bëhet

muaji i Ramazanit,

në Zot përgjërohu

te balli i kazanit.

Të ngrënë e të pirë

këtu është çudia

mish janë të majmurit,

kockë – poezia.

Maje gradaçelës

këndojnë e thonë këngë,

si këpuca e tyre

të shkel më rëndë.

Kurrizin ia bënë rrugë

pa takt fukarasë,

me puro në buzë

bërtasin për masën.

O poet i shkretë,

nga tymi i nxirë

në mjegull po ecën

me shikim të fryrë.

Munduar të shumtët,

në halle të kredhur,

gjak u janë shputat

nga ecja e tredhur.

S’di ç’më gjeti sot

u putha me retë,

kujtova, o miq,

dhe unë epopetë.

Asnjë dorë s’di

të thotë të vërtetën;

të gjithë, dy me dy,

do shkojmë në botën tjetër.

S’ma ndien fare

nëse syrgjinosem sot,

varrosur më kanë

që kur rashë në botë.

Në anë të dynjasë

të lumtur më quajnë,

të paktët që mbetën

i kthyen në kuaj.

Kalorësit kurrizin

ua bënë shoshë,

pak thërrime për shpirtin

trok që ecën bosh.

Se mbaj mend mirë

si ishte epopeja,

në strofa e vargje

pse u dergj ideja.

Atë që di mirë:

të vërtetën e brishtë

ka “ballistë” sot

pa Allah e Krisht.

Miliona u hodhën

për kisha e minare,

por Zot që t’i ndalë

nuk ka askund fare.

Dhe esëll po shkruaj,

pa pirë as kafenë

për dreq më kujtuan

gota dhe enë.

Shefqetit iu fala

të shkruaj prapë,

epopenë e re

për këta satrapë.

Fundi le të bjerë

e thashë fjalën time,

edhe pse çdo herë

mbetet jetime.

Jetime jam dhe unë,

njeri pa atdhe,

e huaj këtu,

e pavlerë atje..

Do pëllas sa të dua

në daçi dëgjoni

jam kalë pa patkua,

jam stuhi Joni.

Jam rrymë Kakomeje

që vendosi të flasë

po të doli përpara,

detin do ta plas.

Edhe nëse s’mbytesh,

një dallgë të vret,

stuhitë e mëngjesit

të mbërthejnë në vesh.

Rruhu nga fundi

i plakës së Marsit,

thurr shtrëngata mbytjesh,

jo pelhurë mëndafshi

Jam bijë trimëresh,

me damar çame,

e shkruaj epopenë

me vraka e tumane.

Jam fjalë e lirë,

kokëfortë, e shkretë

harroji poezitë,

por jo epopetë.

Migel Flor

/QendraPress/