Rrënjët e vjetra në tokën e lirisë/-Shkruan;Avok.Ruzhdi GASHI

Në historinë e popujve ka momente kur e keqja largohet me forcën e drejtësisë dhe me sakrificën e atyre që luftojnë për liri. Edhe Kosova e ka kaluar këtë rrugë të dhimbshme, duke përjetuar për dekada shtypje, dhunë dhe padrejtësi nga regjimi serb. Populli shqiptar i Kosovës, i mbështetur në idealin e lirisë dhe në luftën e drejtë të Ushtria Çlirimtare e Kosovës, arriti ta dëbojë “trungun serb” nga Kosova — trungun e pushtimit, të terrorit dhe të sundimit me dhunë. Por edhe pse trungu u rrëzua, disa rrënjë mbetën ende nën tokë.

Këto rrënjë nuk janë më tanke, polici apo ushtri si dikur. Ato sot shfaqen në forma të tjera: në propagandë, në përçarje, në mohimin e shtetit të Kosovës, në ndikime politike e ekonomike, apo te ata njerëz që ende nuk e pranojnë realitetin e ri. Janë mbetje të një mendësie që nuk është pajtuar me humbjen e pushtimit mbi Kosovën. Por këto rrënjë e dinë një të vërtetë të madhe: në Kosovë nuk mund të bëhen më trung.

Kosova e sotme nuk është ajo e dikurshmja. Ajo është ndërtuar mbi gjakun e dëshmorëve, mbi sakrificën e familjeve shqiptare dhe mbi idealin e lirisë. Populli i Kosovës e ka përjetuar robërinë dhe e di shumë mirë çmimin e saj. Prandaj, çdo përpjekje për ta kthyer Kosovën prapa është e dënuar të dështojë. Brezat e rinj janë rritur me frymën e lirisë dhe me bindjen se kjo tokë është e shqiptarëve dhe e republikës së tyre.

Rrënjët mund të mbesin për një kohë në tokë, por pa trung ato fillojnë të thahen. Ato nuk kanë më fuqinë që kishin dikur, sepse nuk ushqehen më nga frika dhe sundimi. Sot Kosova ka institucionet e saj, flamurin e saj, policinë dhe ushtrinë e saj. Mbi të gjitha, ka vetëdijen e një populli që nuk do të lejojë më kthimin e së kaluarës.

Megjithatë, liria nuk duhet marrë si diçka e përhershme pa përpjekje. Historia ka treguar se shtetet dobësohen kur njerëzit harrojnë sakrificën dhe kur përçarjet e brendshme bëhen më të mëdha se interesi kombëtar. Pikërisht aty mundohen të ushqehen rrënjët e mbetura. Kur shqiptarët përçahen, kur harrojnë gjakun e derdhur dhe kur interesat personale vendosen mbi interesin e Kosovës, atëherë hapet rruga që ato rrënjë të mbijetojnë më gjatë. Por kur populli qëndron i bashkuar rreth shtetit dhe lirisë, ato rrënjë mbeten pa forcë dhe shuhen vetvetiu.

Kosova ka kaluar shumë sprova, por ka dalë më e fortë. Sakrifica e dëshmorëve dhe luftëtarëve nuk ishte vetëm për të larguar një pushtues, por për të siguruar që ai të mos kthehet më kurrë. Kjo është arsyeja pse çdo qytetar ka përgjegjësi ta ruajë shtetin, ta mbrojë të vërtetën historike dhe të mos lejojë që propaganda apo ndikimet e huaja ta dobësojnë frymën kombëtare.

Prandaj, kur themi se trungu serb është dëbuar nga Kosova, ne nuk flasim vetëm për largimin fizik të pushtetit serb. Ne flasim për fitoren e lirisë mbi robërinë, të dinjitetit mbi shtypjen dhe të drejtës mbi padrejtësinë. Ndërsa kur themi se disa rrënjë kanë mbetur, ne kujtojmë se vigjilenca duhet të jetë gjithmonë e gjallë. Sepse rrënjët mund të mbesin për një kohë, por në këtë tokë ato nuk mund të bëhen më kurrë trung.

Me 19 maj 2026

Av. Ruzhdi Gashi/QendraPress/