Çaste poetike me poeten:-Nexha REÇICA

KUR DETI MA SHUAN MALLIN

—————————————-

Zbret madhërishëm nga largësitë,

i mbështjellë me shkumë të bardhë,

valët më prekin lehtë në shpirt

sa herë që i rri pranë.

E dua detin në çdo stinë,

por më tepër në qershor,

kur më përqafon me ngrohtësinë e tij

dhe ma shuan mallin në kraharor.

Pranë tij gjej paqen e humbur,

heshtja shndërrohet në fjalë,

dhe çdo brengë tretet ngadalë

si kripa që humbet në valë.

Aty zhvishem nga pluhuri i ditëve,

nga lodhja, malli dhe zjarri,

e lë zemrën të endet e lirë

në dashurinë që s’njeh kufi.

Deti i qershorit më flet pa zë,

me gjuhën e valëve dhe kaltërsisë,

duke më kujtuar se jeta është e bukur

sa herë që e jetojmë me dashuri.

Dhe sa herë qershori troket në breg,

unë kthehem te deti si te një mik i vjetèr,

sepse në gjirin e valëve të tij

gjej pjesën e shpirtit që më kishte humbur.

/QendraPress/