Çaste poetike me poeten;-Shqipojna Arshi VEIZAJ

Kujtesë…

——————-

Atë mbrëmje, në buzën e detit,

dielli po ulej ngadalë në perëndim,

dhe psherëtimat e mia endeshin

mes copëzave të arta të rërës.

Sa shpejt më kuptuan ato,

se zemrën e kisha të vrarë.

Me dashuri i përkëdhela,

e mbi to shkrova emrin tënd…

Uji ledhatonte rërën lehtë,

bashkë me duart e mia të dridhura.

Rrezet e diellit shtriheshin thellë në det,

dhe puthnin valët ngadalë… ngadalë…

Një butësi e ëmbël shpirtin ma pushtoi,

sa shumë doja buzët e tua t’i shijoja.

Këtë mrekulli doja ta ndaja me ty,

të të kisha pranë, të më shihje drejt në sy.

Por dielli u fsheh,

dhe natën na e la neve.

E vetme jam ende…

veç në kujtesë ti je.

Yll që më përgjon nga larg,

hënë e qetë që më rri mbi kokë.

Sa do të doja të vija tek ti,

e pranë teje të flija e qetë.

Të shihnim ëndrra dashurie së bashku,

ato ëndrra që zemrën ma tresin ngadalë…

/QendraPress/