Fryma poetike e së dielës me poeten;- Lindita Kurti MEMA

Emrin tënd.

————————–

E shkruajta emrin tënd me pikëza vese,

mbi fletën e brishtë të një trëndafili,

po era e mbrëmjes,me frymë pafajësie,

e tundi lehtë e mori bilbili.

E thura pastaj me fije drite,

në pëlhurën e tejdukshme të agimit,

por dielli lart,me rreze qiellore,

e shkriu nëpër valët e zgjimit.

E shkruajta emrin tënd mbi rërë,

po vala e mori me ngut e treti,

e shkruajta lart në qiellin e gjerë,

por reja e fshehu,s’e la dhe mbeti.

Aherë e shkruajta thellë në shpirt,

atje ku koha nuk prek dot asgjë,

ku nata nuk ka më terr,por dritë,

dhe emri yt mbeti i vetmi zë.

E gdhenda te rrënja e vetmisë,

atje ku shpirti me heshtjen bisedon,

ku kohërat nuk kanë më asnjë peshë

çdo kujtim si yll i artë e mbron.

Tani e ndiej në çdo frymëmarrje,

si aromë e fshehtë që në ajër mbetet,

se emrat e gdhendur te e thella e shpirtit,

nuk fshihen kurrë,as nuk treten.!

/QendraPress/