Çaste poetike me poeten ;-Arbana ARBA

Midis dy dritareve

————————-

U zgjova,

qepallat zbuluan siparin e dritës.

Mëngjesi, as sot, nuk mori leje për të ardhur.

Kuptova se isha liruar prej prangave të përgjumjes,

duke u gjendur befas pranë dritares.

Zvarrita ngadalë perden,

nuk doja të zgjoja qetësinë e dhomës

nga heshtja e natës.

Vështrimin ma përvodhi të tërin

dritarja jote.

Asnjë rreze drite

nuk po i ndryshonte ngjyrën

perdeve të mbyllura.

“Po fle,” – e binda veten,

“nuk po e zgjoj.”

Ndoshta po sheh një ëndërr të bukur.

U ktheva;

fletën e xhamit e lashë hapur.

Era m’i përkundi lehtë mendimet

në dallgë kënaqësie dhe freskie.

Iu drejtova shtratit.

“Të fle dhe pak,” – mendova.

Po jo.

Koha e ëndrrave kishte shkuar.

Dita e re po më thërriste.

/QendraPress/