Çaste poetike me poeten:-Elida PRIFTI

BESIMI

——————

Në një qytet ku era fliste ngadalë,

dy shpirtra u panë si dritë në hall,

njëri me zemër të hapur si det,

tjetri me fjalë që rridhnin si rrjet.

“Besomë,” i tha miku me sy të qetë,

“siç i beson nata yllit në jetë.”

Dhe u lidh një premtim pa zhurmë, pa zë,

si fijë e hollë që s’shihet, por rri në zemër e thellë.

Ditët kaluan, si lumenj pa kthim,

sekrete u dhanë në një frymëmarrim,

por koha, që provon çdo ndjenjë të vërtetë,

e vë në peshore çdo fjalë në jetë.

Një ditë u thye heshtja si xham i hollë,

një fjalë e humbur doli pa kontroll,

dhe besimi u drodh si gjethe në erë,

mes “pse?” dhe “si?” që s’gjenin më derë.

Por zemra e parë, megjithë plagën që ndjeu,

e pyeti veten: “a ia vlen të rrëzohet gjithçka që u ngrit e u ble?”

Se besimi s’është vetëm një fjalë që jepet,

është urë që edhe e thyer, prapë kërkon të ribëhet.

/QendraPress/