Çaste poetike me poeten;= Qaze Demko MYFTARAGO

Dashuroja atë në heshtje e në fjalë,

———————————————-

e doja me shpirt, nga flokët në thua,

më dukej si një mrekulli e rrallë,

e unë, një endacak, prisja të më thoshte: “Të dua”.

Ajo ishte hënë e larë në argjend,

një thesar i fshehur, i pazbuluar,

unë pranë saj mbetesha pa mend,

flisja pa fund, pa u menduar.

Flokët e saj, si nata e gjatë,

më bënin edhe më të dashuruar,

shikimi i ëmbël, i zjarrtë,

fytyra e saj më linte të përmalluar.

Aroma e saj, një kopsht me trëndafila,

më dehte, më ndizte, më linte trazuar,

s’isha i pirë aspak nga vera,

por pranë saj isha marrëzisht i dashuruar.

Ajo ishte ëndrra që më zgjonte në agim,

hëna që më ndriçonte çdo natë,

dhe kur më buzëqeshte, humbja çdo mendim,

se për mua ajo ishte vetë dashuria e artë.

Në sytë e saj humbisja pa frikë,

në krahët e saj doja të mbetesha përherë,

ajo më bëri të besoja te dashuria e madhe,

/QendraPress/