Fryma poetike e së mërkurës me poeten:Elmije AJAZI

KËNGA E VENDIT KU ZËRI KA NGJYRË

————————————————-

Ka qenë një vend

para se emrat të lindnin,

para se drita të ndahej nga dhimbja,

para se njeriu të mësonte

të fshehë lotin.

Aty

dielli nuk sundonte qiellin,

por zemrën.

Dhe loti nuk ishte rrëzim,

por betim.

Kur dielli fliste,

zëri i tij digjte heshtjen.

Kur loti përgjigjej,

heshtja merrte ngjyrë.

Dhe ngjyra nuk shihej në sy —

ajo mbahej mend

si një këngë e lashtë

që s’e kujton dot fillimin,

por s’e harron kurrë fundin.

Aty u mësua për herë të parë

se drita pa dhimbje

është e zbrazët,

dhe dhimbja pa dritë

është e verbër.

U mësua

se shpirti nuk lind i plotë,

por bëhet i tillë

kur dielli dhe loti

pranojnë të shkëlqejnë

me të njëjtën ngjyrë zëri.

Dhe njeriu që e dëgjoi këtë,

nuk u kthye më i pastër,

por i vërtetë.

Prandaj ende sot,

kur një zë dridhet pa arsye,

kur një lot ndriçon pa turp,

është ajo këngë që zgjohet.

Jo për t’u kënduar.

Por për t’u mbajtur mend.

/QendraPress/