Çaste poetike me poeten;-Elmije AJAZI

A DO TË FLUTUROJMË ?

————————————-

A do të fluturojmë?

Jo për t’u arratisur nga kjo botë,

as për t’i kthyer shpinën jetës që na lodhi.

Por për të gjetur, diku përtej saj,

një copëz qielli

ku as koha, as largësia,

as frika,

as njerëzit

të mos kenë më fuqi të na ndajnë.

Dua të fluturoj me ty

atje ku nuk ka më “ndoshta”,

ku nuk ka më “një ditë”,

ku dashuria nuk lihet pezull

mes një përqafimi dhe një lamtumire.

Atje ku do ta ndërtojmë folenë tonë

me pak qiell mbi kokë,

me duart tona të lodhura,

me gjithë dashurinë që na ka mbetur,

dhe me ato fjalë

që i kemi mbajtur të heshtura

për vite të tëra,

nga frika se mos një ditë

do të na dhembnin më shumë

se heshtja.

Do të marrim me vete

çdo kujtim që nuk arriti të vdesë,

çdo natë që na gjeti larg,

çdo mëngjes që na la duke pritur,

çdo “më mungon”

që mbeti pa u thënë.

Dhe atje,

mes qiellit dhe tokës,

do ta vazhdojmë këngën tonë.

Atë këngën e vjetër

që jeta e ndërpreu kaq herë,

por që asnjëherë nuk arriti ta shuajë.

Do të rrjedhë përsëri,

e qetë dhe e thellë,

si një melodi që e njeh shpirti

edhe kur harron gjithçka tjetër.

Dhe ndoshta do të zgjojë zogjtë.

Do t’u kujtojë se krahët

nuk janë bërë vetëm për të ikur,

por edhe për t’u kthyer

aty ku zemra ka lënë gjysmën e vet.

Sepse unë nuk dua të fluturoj

vetëm për të qenë larg.

Dua të fluturoj me ty

deri atje ku shpirti

nuk kërkon më të shpëtojë.

Atje ku nuk kemi nevojë

të jemi të fortë gjatë gjithë kohës.

Ku mund të ulemi pranë njëri-tjetrit

dhe të mos themi asgjë,

sepse pas gjithë atyre viteve

heshtja jonë më në fund

do të ketë kuptim.

Atje ku zemra

nuk do të dridhet më nga pyetja:

“A do të qëndrosh?”

Sepse nuk do të ketë më nevojë të pyesë.

Do ta dijë.

Do ta dijë nga mënyra

si do të më shikosh.

Nga mënyra

si dora jote do të kërkojë dorën time

pa pasur frikë se do ta humbasë.

Nga mënyra

si do të flesh pranë meje

dhe për herë të parë

asnjëri prej nesh

nuk do të ketë frikë nga mëngjesi.

Dhe nëse një ditë

qielli na kërkon përsëri të fluturojmë,

unë nuk dua të fluturoj askund pa ty.

Sepse kam kuptuar diçka:

nuk kam kërkuar kurrë një vend tjetër.

Kam kërkuar një vend

ku të mund të jem me ty.

Dhe nëse ai vend nuk ekziston,

atëherë le ta ndërtojmë.

Me duart tona.

Me plagët tona.

Me gjithë dashurinë

që nuk arritëm ta jetonim.

Le ta ndërtojmë

derisa bota të mos na njohë më.

Dhe kur të ngrihemi mbi të gjitha,

kur poshtë nesh të mbeten

të gjitha ato që na ndanë,

dua vetëm të të pyes:

“A do të zbresim?”

Dhe ti të më thuash:

“Jo.

Le të qëndrojmë edhe pak këtu.

Sepse më në fund

jemi aty ku gjithmonë

kemi dashur të jemi.”

Dhe unë do ta kuptoj

se ndoshta ky ishte gjithë kuptimi

i asaj dashurie:

jo të gjenim krahë për të ikur,

por të gjenim njëri-tjetrin

për të mos ikur më.

/QendraPress/