Çaste poetike me poeten;-Anila KODRA

ERË VJESHTE.

—————————

Frynte erë vjeshte ,

pemët lëshonin gjethet ngadalë ,

Diku në qiell,

një re mundohej

diellit dritën t’ja zinte,

Ajo heshtur ,

me sytë tej në horizont

dhe fare pa fjalë,

priste.

Priste,

që me erën

dhe rrezen e diellit,

si nëpër ëndërr

ai të vinte.

Vjeshtë e artë ,

edhe pse zhvesh gjithë pemët ,

Dalë ngadalë,

me rradhë ,

Dashurinë

se zhvesh dot,

mbetet si ulliri,

në çdo stinë ka mall.

/QendraPress/