Çaste poetike me poetin;-Kujtim HAJDARI

ENDE BESOJ

————————

Më ndodhi jo rrallë,

gjërat të vinin papritur —

Shkelën

mbi ëndrrat e mia.

Erdhën

si shi i vonuar,

mbi një tokë të zhuritur,

rrahën

mbi çatinë time ku askush

nuk thërriste më askënd,

veç heshtja mortore

lidhte kokën nga dhimbjet.

……………..

*

Dhe ikën po ashtu,

si plagë ëndrrash,

pas një gjumi të trembur,

të gjakosur.

Në korridor mbeti ankthi i hijeve,

e copëra fjalish të gjymtuara,

që askush nuk guxoi t’i lexonte me zë.

*

Dhe dera…, ah, dera —

Me gërvimat e saj,

ma çori fytyrën,

po kurrë s’e mbylla.

Ndonëse me mbylljen isha mësuar:

kisha mbyllur shpirtin,

ëndrrat,

shpresën për të ardhmen,

por s’u bëra mur,

ndonëse zemra

kishte filluar të mblidhte tulla

nga frika e djajve

që bridhnin dhe ditën,

me shpirtin lakuriq.

*

Në dhomë,

heshtja thurte

pëlhura merimangash,

e rritej si pemë pa gjethe.

Çdo degë e saj

mbante një emër,

një fytyrë,

një “ndoshta”

që nuk arriti kurrë

të bëhej e vërtetë.

*

Ora mbi mur

nuk tregonte më kohën.

Ajo qepte plagët e çastit

me psherëtimat e mekura

të çdo tik-taku,

dhe prapë i hapte si ironi fati.

*

Ndjehej vetëm fryma ime—

një urë prej mjegulle,

mbi lumin e asaj

që humba,

drejt një bregu

që fekste,

ku ende nuk kam mbërritur.

*

Zëra të vjetër më jehojnë turbullt,

përpara më shfaqet hija e Odiseut.

Zëra që vijnë nga larg,

nga epoka e Homerit,

nga gjumi i vrarë i varreve të shkuara:

kthimi nuk është gjithmonë

të gjesh shtëpinë—

Nganjëherë

është të kuptosh

se shtëpia ka ndryshuar

brenda teje.

*

Prandaj qëndroj këtu.

Në këtë çast të pambrojtur,

me duart bosh

dhe zemrën si një dritare

që harron të mbyllet.

Le të vijnë gjërat.

Le të ikin.

Unë do të jem këtu—

mes zhurmës së shiut

dhe heshtjes pas tij,

duke mbajtur në pëllëmbë

atë që mund ta shpëtoj,

si një zog të vogël

që ende beson

se qielli fillon

pikërisht aty

ku mbaron kafazi.

/QendraPress/