Çaste poetike me poeten;-Abide GASHI

NJË MIJË FYTYRA

————————-

Vitet e mia ,

më mësuan,

se jeta s’është,

vetëm bardhë e zi,

ajo ka mijëra,

lloje ngjyra,

si Dielli kur perëndon,

në qetësi.

Më mësuan,

të qesh me diellin,

të qajë me lot,

kur shpirti më dhemb,

të mos i besoj ,

çdo buzëqeshjeje,

se jo çdo zemër,

është e njëjtë.

Njerëzit ,

që më rrethuan,

më mësuan ,

një tjetër të vërtetë,

disa erdhën,

si dritë në jetë,

disa si hije,

pa lënë asnjë fjalë të mirë.

Disa kishin duar ,

për të dhënë,

disa duar që dinin ,

vetëm të merrnin,

disa flisnin ,

me gjuhën e zemrës,

e disa me njëmijë fytyra ,

rreth meje silleshin.

Por vitet ,

nuk më hidhëruan,

më bënë më të fortë,

dhe më të urtë,

më mësuan ,

se kush është i sinqertë,

dhe kush vetëm luan ,

një rol në jetë.

Tani ec ngadalë,

pa shumë zhurmë,

dhe nuk kërkoj më ,

të më kuptojnë të gjithë,

më mjafton,

një zemër e pastër,

një shpirt që s’ndryshon ,

me çdo erë.

Se jeta është ,

një pikturë e madhe,

me dritë, me hije ,

e ngjyra pa fund,

e njerëzit janë,

si ylberi pas shiut,

disa të mahnitin,

disa zhduken në një çast.

E në fund vitet e mia,

më thanë ngadalë,

Mos u habit ,

nga fytyrat që ndryshojnë,

rëndësi ka të mos humbasësh,

fytyrën tënde,

kur bota të mëson ,

të bëhesh dikush tjetër dhe jo real.

/QendraPress/