Çaste poetike me poeten;- Emine Konushevci DURMISHI

LULJA MES GURËVE

————————

Në një çarje guri,

ku toka dukej e harruar

dhe heshtja flinte prej kohësh,

u ngrit një lule e vetmuar

Askush nuk e mbolli.

Askush nuk e priti.

Ajo erdhi vetë,

si një etje e vogël jete

që kërkon dritë dielli

Guri ishte i ashpër,

i ftohtë,

i rëndë —

si shumë ditë

në jetën e njeriut.

E shtypte nga të gjitha anët.

Por lulja

nuk njihte dorëzim.

Ngadalë, pa zhurmë,

ajo shtyu errësirën,

largoi peshën e gurit

dhe hapi një rrugë të vogël

drejt dritës.

Sepse jeta

ka një fuqi të fshehtë:

ajo lind

edhe atje

ku askush nuk e pret.

Si shpresa

në zemrën e njeriut

kur gjithçka duket e humbur.

Dhe kur dielli e preku

për herë të parë,

petalet u hapën

si një lutje e qetë —

një dëshmi e thjeshtë

se jeta është më e fortë

se guri,

se frika,

se errësira.

Sepse edhe njeriu

është si ajo lule:

mes gurëve të fatit

dhe të kohës

ai kërkon

një çarje të vogël drite

dhe lufton

vetëm për të jetuar.

Sepse jeta

është një luftë e heshtur

që nuk mbaron kurrë.

/QendraPress/