Çaste poetike me poeten;-Marigona ZEKAJ

Pa fuqia e babës

(Dedikim)

———————–

Pashë sytë e babës, se nana nuk ishte,

mjaftoi babës t’ia merrte çka kishte.

Ia mori qetësinë, ia mori jetën,

ia mori djali çdo gjë babës bashkë me veten.

Në duart e babës mbeti veç zbrazëtia,

një xhaketë e varur që s’do vishej më,

një dhomë që flet me heshtje, pa zë.

Fjalë nuk kishte, as zë s’nxirrte,

veç ofshama e tij tregonte gjithçka.

Çdo frymëmarrje ishte e rënduar

me dhe djalin e ka mbuluar.

Babai tha në varrim,

duke e kërkuar zërin e djalit në heshtje:

“A ndrrohemi, o bir, se ti këtë jetë e deshe?”

/QendraPress/