Çaste poetike me poeten:- Remzie Raci REXHBOGAJ
KUR SHPIRTRAT FLASIN PËRTEJ HESHTJES
————————————————————
Kur e mbështes kokën mbi foton tënde
Të varur në murin e kujtimeve
Erna
Ti e ndjen këtë
Kur me mall të përkëdhel flokët
Që koha i ka lënë të ngrira në fotografi
Kur të buzëqesh e të përqafoj
Me shpirt
Kur bisedoj me ty në heshtjen e natës
Ti e ndjen këtë
Por ti rri e heshtur
E brishtë dhe e bukur
Si një relike e ruajtur ndër vite
Si një ikonë e shenjtë në
Altarin e shpirtit tim
Ti e ndjen
Sepse botët nuk munden
T’i ndajnë shpirtrat
Që janë dashur
As largësitë
As koha
As vdekja
Ti u trembe
Nga stuhitë e kësaj bote të ligë
Si një zog i bardhë
Që kërkoi qetësi
Në qiellin e amshimit
Unë mbeta këtu
Duke u lëkundur
Në djepin e vuajtjes
Nën ritmin e kujtimeve
Që vërshojnë lumenj
Nëpër hapësirat e shpirtit tim
Sepse kur dhembja bashkohet
Me mallin
Ato bëhen një det i pafund
Që pushton zemrën
Dhe e thërmon në mijëra
Grimca kujtimesh
E në secilën grimcë je ti
Me buzëqeshjen tënde
Me dritën tënde
Me emrin tënd
Që ende kumbon
Në korridoret e shpirtit tim
Prandaj vazhdoj të flas me ty
Edhe kur heshtja bëhet mur
Sepse dashuria e vërtetë
Nuk njeh fund
Ajo vetëm ndryshon qiellin
Ku jeton.
08 qershor 2026
Remzie Raci Rexhbogaj
/QendraPress/
