Çaste poetike me poeten;- Valbona R. HADRI

Përtej fjalës

————————–

Aty ku fjala mungon,

e heshtja bluan vetveten,

çdo rrugëdalje tretet

në mjegullën e një dhimbjeje pa emër.

Të dhemb gjithçka,

e nuk di çfarë të dhemb.

Nuk flet…

jo pse nuk mundesh,

por sepse askund

nuk gjen një dëgjues.

Të vjen të qash,

ta zbrazësh gjithë dhimbjen në një klithmë,

por nuk mundesh.

Ke frikë

se mos shndërrohesh

në një grumbull lotësh.

Kur shikon,

e nuk di çfarë kërkon,

jo pse sytë nuk shohin

por sepse shikimi yt

përshkon horizonte

që s’i kap dot fjala.

Kur buzëqesh,

e nuk di për çfarë,

jo pse nuk e do atë ndjenjë,

por sepse ka kohë

që e ke harruar.

Kur do të ngrihesh në këmbë,

por fuqia të ka shteruar,

jo nga pesha e moshës,

por nga pesha e vuajtjeve

që i ke mbajtur në heshtje.

Atëherë…

vetëm atëherë…

e kupton

se ka dhimbje

që nuk bërtasin.

Ka lot

që nuk kërkojnë arsye.

Dhe ka buzëqeshje

që vdesin ngadalë

nga mungesa.

Sepse heshtjet,

më shumë se fjalët,

dinë të rrëfejnë.

Valbona R. Hadri

/QendraPress/