Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

PËRTEJ QIELLIT TË PARË

————————————-

Unë nuk ika nga atdheu,
por nga hija që kishte mësuar të quhej dritë.
Sepse ka çaste kur edhe qielli
bëhet një tavan i ulët mbi frymën,
dhe shpirti, për të mos vdekur,
duhet të shpikë një horizont tjetër.

Më quajtën pëllumb të arratisur.
Por arratisja është fjalë e njerëzve,
zogjtë nuk ikin, ata ndjekin ligjin e padukshëm të lirisë,
atë ligj që nuk shkruhet në libra,
por në plagët që mësojnë të fluturojnë.

Atdheu nuk është dheu.
Dheu është vetëm kujtesa e trupit.
Atdheu është vendi, ku heshtja e zemrës e njeh emrin tënd,
edhe kur ti e ke harruar vetveten.

Prandaj njeriu nuk mërgon nga vendi,
ai mërgon nga hija e vetes
që nuk mund të marrë më frymë.

Qielli mbeti pas, por qielli nuk është lartësi.
Qielli është mënyra si e shikon pafundësinë.
Dhe pafundësia, sa herë largohet prej syrit,
afrohet te shpirti.

Çdo largësi, është një afrim i padukshëm.

Sepse universi nuk matet me kilometra,
por me mungesa.

Dhimbja më ndoqi si hija ndjek dritën.
Atëherë kuptova, se plagët nuk janë vrima në mish,
por dritare nga ku përjetësia
vështron për herë të parë njeriun.

Nuk ekziston shërim pa kujtesë.

Harresa është varri i së vërtetës,
kujtesa është hija që ecën.

E megjithatë, edhe hija lodhet.

Dhe kur lodhet, shndërrohet në krahë.

Filozofët kërkuan kuptimin në mendje,
mistikët në zemër,
poetët në metaforë.

Por kuptimi, nuk banon në asnjërën.

Ai lind në çastin, kur njeriu pushon së kërkuari,

një përgjigje dhe bëhet vetë pyetje.

Sepse pyetja është forma më e lartë e besimit.

Mërgimi më mësoi, se identiteti nuk është rrënjë.

Rrënjët janë të burgosura.

Njeriu është fara.

Dhe fara, vetëm duke u varrosur
e njeh qiellin.

Çdo tokë ku bie, nuk është fundi i saj,
por një mënyrë tjetër, për të kujtuar diellin.

Paqja…

Sa e çuditshme kjo fjalë.

Të gjithë e kërkojnë,
sikur të ishte një vend.

Por paqja nuk është vend.

Është çasti, kur njeriu pushon së luftuari,
kundër asaj që e ka bërë njeri.

Nuk e gjeta paqen përtej kufirit,

E gjeta në çastin, kur pushova së ndëshkuari

Veten, sepse mbeta gjallë.

Dielli që kërkoja nuk mungonte mbi Kosovë,

Mungonte brenda syve të mi.

Sepse asnjë agim, nuk lind në lindje.

Çdo agim lind, në vetëdijen që zgjohet,

Dhe vetëm ai që ka kaluar natën
mund ta njohë dritën.

Kthimi…

Nuk është ecje drejt shtëpisë,

Është ecje drejt njeriut
që e ke lënë duke pritur brenda vetes.

Kur u ktheva,
Kosova nuk ishte më ajo.

As unë.

Dhe pikërisht për këtë, u njohëm për herë të parë.

Sot e di; Pëllumbi nuk fluturon
sepse ka krahë.

Ai fluturon
sepse qielli nuk mjafton
për ta mbajtur shpirtin të mbyllur.

Dhe njeriu…

nuk lind për të gjetur atdheun.

Ai lind, që ta kuptojë se atdheu i fundit,
është ajo dritë e heshtur, ku nuk ekziston më as largësi,
as kthim, sepse gjithçka që kemi kërkuar në botë,
ka qenë gjithmonë, një rrugë e gjatë,

drejt vetvetes.

/QendraPress/