Çaste poetike me poten;-Kumrie Avdyli SHALA

LUMTURIA DHE VDEKJA NUK BLIHEN

———————————————–

Sa shumë të deshta,

një ditë ta pata thënë,

se shumë e lumtur do të isha po ta

jepja frymën e fundit në prehrin tënd.

Por nganjëherë kisha një parandjenjë se:

Duart e tua janë mësuar t’ua mbyllin sytë

atyre që të deshën fort.

Ndoshta as këtë nuk e ke harruar,

kur u përgjërova se nuk do të të harroj kurrë,

duke menduar se lumturia ime

ishte gëzimi i shpirtit tënd.

Por për ty ishte e kundërta.

Nuk i përballoje dot dashuritë e sinqerta e të çiltra,

sepse ushqimi yt i parapëlqyer

ishte vetëm vuajtja e të tjerëve.

U pa qartë njerëzorja jote:

Ata që ta deshën shpirtin,

i përgojove, i përbuzje,

i poshtërove.

Prisje ushqim nga vuajtjet e tyre,

se arritjet e tyre nuk mund t’i përballoje dot.

U largove pa fjalë si zvarranik,

ike me bisht nën shalë, pa asnjë arsye të vetme.

Eh, e di se po pret me gëzim të ma urosh

lamtumirën e fundit edhe mua,

Por nuk e di nëse do të jesh ai fatlum që

do ta vazhdosh jetën pas tri ditësh,

sikur të mos kishte ndodhur asgjë.

Si mund të emërtohet kjo krijesë?

Zemër e ftohtë apo zemër guri?

Njeri pa ujë në sy?

I dashur vetëm për veten e tij?

Apo njeri që kurrë nuk e njohu ç’është lumturia?

Sepse çdo gjë mund të blihet me të holla,

përveç vdekjes dhe lumturisë, kurrë!

/QendraPress/