Çaste poetike me poeten;- Emine Konushevci DURMISHI

PËRJETËSI NË BRONZ

———————————

Nënëlokja zbret në Sheshin e Lirisë,

e rënduar nga vitet që s’kthehen më;

në shpirt mban një plagë të gjallë,

e duart e saj — të mbushura me mall.

Zemra i bie si kambanë në muzg,

mbi një kohë që u tret në pritje;

dhe përballë, si një dritë në horizont,

i shfaqet biri — i ngrirë në bronz.

Në sy i ndizet një dritë e largët,

ku jeta kthehet ngadalë në kujtim;

ai s’flet, s’lëviz, s’merr frymë,

por heshtja e tij ka zë pa mbarim.

Ajo afrohet si një hije e vonuar,

pa hap në kohë, pa zë, e sy si det,

dhe dora e saj, që dridhet lehtë,

prek një fytyrë që s’plaket në jetë.

“Erdhe, bir…” — i pëshpërit shpirti,

si shkëndijë që çan hijen e errësirës;

edhe kështu, ti erdhe prapë,

mbi gjakun e veshur me petk lirie.

E puth gjatë, sa vetë pritja e saj,

sa vitet që u bënë një frymë e vetme;

dhe për një çast bronzi s’është metal —

është njeri që dëgjon e flet pa fjalë.

Në Sheshin e Lirisë koha ndalet,

kujtesa nuk ikën më prej aty;

ai rri, ka shtëpinë në heshtje,

dhe bronzi bëhet përjetësi.

/QendraPress/