Fryma poetike e së mërkurës me poeten:-Emine AHMETAJ
UNË NUK MUND TË HESHT
———————————————–
Sot dua të flas…
Jo si dikush që e ka lexuar historinë në libra.
Jo si dikush që e ka dëgjuar luftën nga rrëfimet e të tjerëve.
Por si një grua që e ka jetuar atë kohë.
Si një veterane e UÇK-së.
Kam qenë e re kur Kosova kishte nevojë për
zërin e bijve dhe bijave të saj.
Dhe atëherë nuk pyetëm se çfarë do të fitonim.
Pyetëm vetëm:
Çfarë mund të bëjmë për Kosovën?
E dinim se rruga do të ishte e vështirë.
E dinim se mund të kishte dhimbje.
Por e dinim edhe diçka tjetër:
Një popull që kërkon lirinë nuk mund të j
etojë përgjithmonë i gjunjëzuar.
Sot, kur e shoh Kosovën e lirë,
zemra më kthehet pas…
Më kthehet te ditët e vështira.
Te fytyrat që nuk i harroj.
Te zërat që sot nuk dëgjohen më.
Te ata që u nisën me një ëndërr
dhe nuk u kthyen kurrë.
Dhe atëherë e kuptoj edhe më thellë:
Liria që kemi sot nuk është vetëm një fjalë.
Ajo ka një çmim.
Ka emra.
Ka lot.
Ka plagë.
Ka nëna që pritën.
Ka familje që humbën më të dashurit.
Ka të rinj që dhanë vitet më të bukura të jetës së tyre.
Prandaj unë nuk kërkoj lavdi.
Nuk kërkoj duartrokitje.
Nuk kërkoj asgjë për veten.
Kërkoj vetëm të mos harrohet.
Sepse një popull që harron sakrificën e vet,
harron një pjesë të shpirtit të tij.
Dhe sot, në këtë kohë, kur shumë
zëra përpiqen të na ndajnë,
unë dua të them vetëm një gjë:
Mos na e ndani kujtesën.
Mos na e zbehni sakrificën.
Mos na e harroni historinë.
Ne mund të kemi mendime të ndryshme për shumë gjëra.
Por për Kosovën…
duhet të dimë të përkulemi para sakrificës.
Po, unë jam veterane e UÇK-së.
Dhe nëse nesër dikush më pyet:
“Për çfarë u ngrite?”
Do t’i përgjigjem:
U ngrita për një Kosovë ku
fëmijët të mos rriteshin me frikë.
U ngrita për një Kosovë ku
fjala liri të mos ishte vetëm një ëndërr.
U ngrita për një Kosovë që do ta
thoshte emrin e saj me krenari.
Dhe sot, me gjithë zemrën time, them:
KOSOVË, MOS HARRO!
Sepse pas kësaj lirie ka njerëz.
Pas kësaj lirie ka lot.
Pas kësaj lirie ka dhimbje.
Dhe mbi të gjitha…
PAS KËSAJ LIRIE KA SAKRIFICË.
Liria ka emra.
Kosova ka emra.
Dhe kujtesa jonë nuk duhet të vdesë kurrë.
/QendraPress/
