NJË DERË QË FLET SHQIP-Shkruan;Nexhbedin BASHA,shkrimtar e poet.

E dëgjova atë video në tik-tok. Ishte një zë që vinte nga larg, por që më tingëlloi aq pranë, sa më preku si një kujtim i hershëm. Një mërgimtar në Gjermani, i lindur e rritur mes botësh të huaja, por me rrënjë që s’janë shkëputur kurrë nga dheu amë. Në fjalët e tij kishte mall, në simbolin që kishte vendosur kishte një thirrje të heshtur për përkatësi. Dhe aty, në atë çast të thjeshtë, mendova: pse të mos e përfshij këtë episod në librin tim “Kufijtë e zemrës”? Sepse kjo nuk ishte thjesht një video. Ishte një dëshmi. Një kujtesë që nuk shuhet. Një tregim që meriton të jetojë mes faqeve të një libri që flet për rrënjët, për largësinë dhe për atë që nuk humbet kurrë.

Në një cep të Gjermanisë, larg zhurmës së trojeve shqiptare, një derë flet shqip. Nuk është thjesht një hyrje shtëpie. Është një kujtesë. Një qëndresë e heshtur. Një flamur që nuk valëvitet në erë, por rri i ngulur në zemrën e një mërgimtari.

“O shqipe,” shprehet ai – “jam lindur e rritur në Gjermani, por kurrë nuk i harroj rrënjët e mia shqiptare. Si po ju duket kjo derë me simbolin e UÇK-së dhe shqiponjën dykrenare që kam vendosur për hatër të gjyshit tim?”

E shikon dhe e kupton se kjo nuk është një pyetje për sy e për formë. Është një kërkim për pranim. Një nevojë për të thënë: a jam ende pjesë e juaja? Sepse mërgimi nuk të largon vetëm nga toka. Të vendos përballë një sfide më të madhe: të ruash atë që nuk duket – rrënjën.

Kjo derë është një urë mes brezash. Gjyshi, që ndoshta ka përjetuar kohë të vështira, bëhet i pranishëm në një tokë të huaj përmes një simboli. Nipit nuk i ka mbetur vetëm kujtimi, por i ka mbetur një amanet i heshtur. Dhe amanetet nuk varen në mur për zbukurim. Ato jetohen.

Më kujtohen ditët kur në Kukës mbërrinin refugjatët nga Kosova. Sytë e tyre nuk kërkonin vetëm bukë apo strehë; ata kërkonin një copë sigurie, një shenjë që nuk ishin vetëm. Ishin gra, fëmijë, pleq… me histori që nuk i mbante dot as fjala, as loti. Në ato ditë, e kuptova se atdheu nuk është vetëm një vend. Është një ndjenjë që të ndjek kudo.

Sot, vite më vonë, ajo derë në Gjermani më duket si vazhdimi i asaj historie. Atëherë njerëzit mbanin Kosovën në shpirt për ta shpëtuar. Sot dikush e mban në një derë për të mos e harruar. Dhe ndoshta kjo është forma më e bukur e qëndresës në kohë paqeje.

Sepse mërgimtari nuk është thjesht ai që largohet. Është ai që mbart një atdhe brenda vetes. Dhe ndonjëherë, ai atdhe nuk shfaqet në fjalë të mëdha, por në gjëra të thjeshta: në një derë… që hapet çdo ditë; në një flamur kombëtar që valëvitet në hyrje të një biznesi; në suvenire me stemën e shqiponjës, në buste të Skënderbeut e të mbretërve ilirë… por që nuk mbyllet kurrë për kujtesën.

Kufijtë mund të ndajnë tokat, por zemrat nuk njohin kufij; ato gjejnë gjithmonë një derë për t’u kthyer.

Nexhbedin Basha/QendraPress/