Çaste poetike me poetin;-Enver SAHITI

Jeta si pika vese

———————–

Pika vese të kësaj bote

Veç mëngjesi i hershëm i përqafon,

E kur dielli mbulon pllajat,

Ato humben në horizont.

Si ëndrrat që nata na i fal,

E agimi ngadalë i tret,

Lënë veç gjurmë në kujtesë,

Si një këngë që larg po mbet.

Mbi petalet e një trëndafili,

Shkëlqejnë si margaritarë të rrallë,

Një çast jetojnë në dritë,

Pastaj treten pa lënë fjalë.

Ashtu kalojnë edhe stinët,

Me ngjyrat që koha i ndërron,

Asgjë s’mbetet përherë e njëjtë,

Veç kujtimi që na shoqëron.

Dhe njeriu në rrugën e jetës,

Si pika e vesës shtegtar,

Shkëlqen pak nën rrezet e kohës,

Pastaj bëhet kujtim i bardhë.

Prandaj sa jemi mbi këtë tokë,

Të falim dashuri pa kursim,

Se jeta është vesë e mëngjesit,

Një çast drite në përjetim.

/QendraPress/