Çaste poetike me poeten;-Liljana FURXHIU

DASHURI PA HILE.

—————————-

Nese kur zgjohesh,

nuk jam njeriu i pare qe mendon,

e te shpon si gozhde ne tru,

ik!

Nese kur fle,

nuk jam endrra qe te jep mall,

te djersit si diell me temperature,

ik!

Nese kur nuk me sheh,

nuk jam lemshi qe te merr frymen,

te ben gjoksin te vloj vullkan,

ik!

Nese kur ha,

nuk te mungon luga qe te kone,

nuk ndien flutur te uritur ne stomak,

ik!

Nese kur je me shoke,

nuk kerkon nje zemer ne telefon,

e nuk te kap ankthi ne gryke,

ik!

Nese kur s’me takon,

nuk ndien trishtim deri ne palce,

gjaku te te dehet me mall,

ik!

Nese ne gezimet e tua,

nuk ndien nevoje te ma thuash,

te ndash medysh kafshaten,

ik!

Nese kur te dhemb zemra,

nuk me sheh si ilac shpirti,

qe te sheron plaget e puthjes,

ik!

Nese kur flake ka trupi

per puthje, perqafim para se te flesh,

e zemra s’ia nxierr syte vendit llogjikes,

ik!

Nese ne planet e se nesermes,

nuk me sheh ne asgje gjurme,

as ne jastikun tend si rreze dielli

ik!

Nese kur te zien koka nga stresi,

nuk te qeteson me zeri im,

e grenxat te ulen te pragu shpirtit,

ik!

Nese une nuk jam varka e shpetimit te

 lotit qe varet poshte catise se zemres,

ik!

Nese i do te gjitha keto,

te lutem, rri!

Pushtomi endrrat, peshperitem:

– Hiroshime, fli!

/QendraPress/