Çaste poetike me poeten:-Zanë MEHMETI

Arti i të qenit ende

————————–

Ishte e zeza

mbase, edhe e hirta.

Gjithçka përreth

i kishte harruar ngjyrat.

Koha, çastet, fryma, hapësira…

gjithçka rridhte pa më prekur.

Një penel spërkati

pak ngjyra mbi pëlhurë.

Në fillim, nga pak,

pastaj më shumë,

pastaj, edhe më shumë…

Dhe unë, që kisha harruar

si ndihet një ngjyrë,

fillova ta besoja ndryshimin.

Por… peneli u pendua.

I lau ngjyrat me harresë,

derisa pëlhura u kthye

në heshtjen e saj të vjetër.

Çdo agim, e muzg

ato orbita të vogla, simetrike,

e përshkojnë të njëjtën rrugë,

pa zhurmë,

pa pyetur çfarë ka mbetur

nga zjarri.

Vazhdoj me një rregullsi

që askush nuk e vë re,

me një qetësi

që nuk di të tregojë,

sa shumë rëndon.

Peneli u tret në amnezinë e ujit.

Drita mbeti larg.

Tani e gëlltis si koncept,

e njoh nga emri,

e thërras në mendje,

por nuk e ndiej

të më arrijë deri në palcë,

si atëherë.

Herë pas here,

vizatoj një rrahje zemre

mbi pëlhurën e heshtur,

që askush të mos e dëgjojë,

sa thellë ka rënë heshtja.

Mbi këtë pëlhurë

të lodhur nga fshirjet,

mbi këtë të zezë, a të hirtë,

që nuk di të bëhet fund,

unë lë ende një shenjë.

Një vijë… një pikë… një frymë.

Diçka që nuk dëshmon,

se jam mirë,

as, se jam shuar.

Në mes gjithë kësaj

heshtjeje të ngurtësuar,

ka ende diçka tek unë

që nuk pranon të fshihet.

Dhe pëlhura…

pëlhura refuzon,

refuzon të vdesë.

/QendraPress/