Çaste poetike me poeten;-Abide GASHI

VETMIA E FSHATIT

——————————

Fshati nuk fle më,

ai rënkon në heshtje.

Dyert janë mbyllur me brenga,

dritaret shohin rrugën

që nuk kthen askënd.

Nikoqirët ikën,

dhe morën me vete zërin e jetës.

Në oborre ka mbetur vetëm era,

që përplas kujtimet

si plagë të hapura.

Gjethet nuk fëshfërijnë më,

ato qajnë, për duart që s’i prekin,

për pranverat që nuk kthehen,

Rrugët janë bërë varre të gjalla,

pa hapa, pa fjalë,

veç jehonës së dikurshme

që endet si shpirt i humbur.

Qyqja mbi lisa

s’këndon, vajton,

thërret emra që s’përgjigjen,

thërret një fshat,

që po shuhet ngadalë.

Në pullaze koha ka ngrirë në rrjeta merimangash,

lakuriqët pinë errësirën,

si të ishte gjaku i fundit i jetës.

Mollët u thanë në degë,

dardhat ranë pa u prekur,

si fjalë të pathëna

që u kalbën në heshtje.

Hardhitë presin kot

një dorë që s’vjen me i vjelë.

Rrushi kalbet në vjeshtë,

si shpresa

që nuk u korr asnjëherë.

Në kalldrëm

janë gdhendur gjurmët

jo për t’u kthyer,

por për të dëshmuar

se dikur këtu rrihte zemra e jetës.

Dhe tani vetëm pritje,

Vetëm boshllëk,

Vetëm një fshat

që vdes çdo ditë pa zhurmë,

Por diku, thellë nën këtë heshtje,

një frymë ende nuk është shuar.

Një dritë e vogël

rri fshehur në pragjet e vjetra,

si një kujtim që refuzon të vdesë,

Një ditë do të kthehet një hap,

Pastaj një tjetër.

Do të hapet një derë me ngadalë,

do të dridhet ajri nga një zë fëmije,

dhe heshtja do të thyhet

si akull në pranverë.

Dallëndyshet s’harrojnë ,

kurrë rrugën,

as zemrat nuk harrojnë vendlindjen,

Do të ndizet sërish, tymi në oxhaqe,

do të qeshë toka ,

nën këmbë njerëzish me dashuri,

Dhe fshati ai fshat i plagosur

do të marrë frymë përsëri.

Abide Gashi ; 17 Prill 2026, Mitrovicë

/QendraPress/