Çaste poetike me poeten;-Kumrie Avdyl SHALA

TROJET TONA DO T’I MBROJMË

————————————————-

Pse fyeni, pse po shani, kush e mbron më mirë vatanin,

se sa ai që jetën dha për liri,

e që quhet me krenari shqiptar i këtij dheu të lashtë?

Trojet tona nuk i ruajnë zuzarët, as tradhtarët, as pazaret.

Kush kërkon tokën ta shesë, mbi ndërgjegje do ta ketë peshë.

Mos e fyeni këtë vend të bekuar,

ku gjaku për liri është derdhur pa kursyer.

As armiku, as tradhtari, s’kanë vend në sofrën e shqiptarit.

Mjaft luajtët me fatin e trojeve, mjaft me plagët e kësaj toke!

Në Sazan e në Rrjoll, në Dibër e në Vlorë,

në Shalë e në Shosh, në Malësi e në Peshkopi,

 në Mirditë e në Konispol,

shitët arin e bardhë e të zi,

por nuk u shua zemra e shqiptarit,

së do ja ndalë turrin tradhtarit.

Nuk latë lumë pa e robëruar,

nepër gypa duke e burgue.

I latë fushat të shkreta,

uzinat pa jetë, minierat të mjera,

i’a falet dreqit pasuritë e tëra.

Nuk latë pyll pa e sakatuar,

as det pa e gjymtuar.

Ndaluni, o ju faqezinj,

se Shqipëria, ka bij e bija të rinj,

që e njohin kufirin e atdheut, dhe nuk e

 harrojnë amanetin e të parëve.

Mos e nënçmoni këtë rini,

Së mjaftë e shpërndatë anembanë botës,

E që kurrë nuk e harroi tokën e babës,

vendlindjen e vet.

Ata i njohin mirërrënjët e veta,

dhe Shqipërinë e mbajnë në zemër përherë.

Mos u mundoni ta zvogëloni, ta bëni një gugurrmon,

se ajo ka qenë dhe mbetet zonjë e rëndë,

Me emër të madh ndër shekuj.

Nga Arbëria e lashtë e deri në Çamëri,

nga Dardania në brigjet e Dalmacisë,

kudo ku rreh një zemër shqiptare,

aty jeton shpirti i Ilirisë.

Ndaluni, o zuzarë, se ende ka shqiptarë,

 me gjak të kuq që u rrjedh në damarë.

Nuk do të lejojnë më barbarë, se mbi këto

troje të bekuara fluturon krenare shqiponja dykrenare,

 simbol i pavdekshëm i kombit shqiptar.

Dhe sa të ketë bij e bija kjo tokë, me zemër,

 me nderë e me besë, trojet tona do t’i mbrojmë

 brez pas brezi, deri në përjetësi.

Së këtu i thon Shqiperia e shqiptarëve

/QendraPress/