Çaste poetike me poeten;-Lino POLLO

Heshtja flet në vetmi

—————————-

Shpesh ndjehem e vetmuar

Si një zog në shkretëtirë

Mbyllem thellë, e lënduar

Shpirti digjet pa mëshirë.

Hesht e flas e prapë hesht

Brenda vetes kërkoj dritë

Çdo mendim më është fsheh

Si jehonë në errësirë

Muret ngrihen rreth meje

Më shtrëngojnë pa një shpëtim

Si një guackë që më fsheh

Nga çdo zë e çdo kujtim.

Kthehem prapë e të kujtoj

Mbledh çdo copëz dashuri

Emrin tënd unë e shqiptoj

Prap më mbyt kjo vetmi.

Netët zgjasin pa mbarim

Ëndrrat treten nëpër hije

Çdo shpresë bëhet harrim

Si një valë që s’gjen zgjidhje

Çdo çast ndjej këtë vetmi,

Edhe pse e di, nuk jam vetëm,

Diku larg një zë thërret përsëri

Si një dritë të më ndricoj jetë

/QendraPress/