Çaste poetike me poetin;-Ramadan RESHITAJ

DURRËSI

———————

Durrësi, qytet i lashtë,

në breg të kaltër, stoik ka qëndruar,

shekuj mbi supe ka mbajtur,

e prapë i ri gjithmonë ka lulëzuar.

Këtu dikur u kryqëzuan shtizat,

me romakët u ndeshën burrat,

u përplasën mburoja e shpata,

dhe gjaku lagu gurët e rrugët.

Më pas erdhën shpatat otomane,

me kuaj, me flamuj, me ushtarë,medet

por Durrësi, me ballin lart,

qëndroi i fortë si një shkëmb në det.

Edhe plumbat këtu kanë jehuar,

në kohë të vështira, në ditë të zeza,

me grekë e sllavë janë shkëmbyer,

damarëve të luftëtarëve qëndronte besa.

Sot heshtin shpatat, heshtin pushkët,

mbi brigje dëgjohen vetëm valë deti,

dhe këmbët e qytetit, të lashta,

lahen bashkë me plazhistët që mbrohen nga i nxehti.

Këtu dikur ullinjtë gjelbëronin,

dhe fushat lëshonin aromë protokalle

sot plazhet zgjaten si përralla

Shqipëria është zemërmadhe.

Në freskinë e kaltër të detit

pushojnë zemra, gëzohen fëmijë,

këtu njeriu harron hallet

dhe ditës i thotë: «Sa e bukur je ti!»

Pastaj, kur dielli në horizont zbutet

dhe vapa e tij nis të shkrihet

rrezet e buta mbi dallgë

si fije ari fillojnë të shtrihen.

Dhe nata zbret mbi qytet,

me yje që ndizen një nga një,

Durrësi struket pranë Adriatikut,

por historia e tij nuk fle.

Shekuj vijnë e shekuj shkojnë,

ai qëndron, i fortë, krenar;

me detin që i puth këmbët,

Durrësi — qytet i përjetshëm shqiptar.

/QendraPress/