Çaste poetike me poeten;-Florinda PLAKIQI

Për dy sy që kallxojnë shpirtin

—————————————

Nëpër buzë që dridhen,

peshën tjetër e ka fjala.

Një copë bukë t’hallexhiut,

kurrë i varfuri s’e qanë se fala.

Kurrë i kamuri s’e le botën,

pa e dridhë me trosha t’mirësisë,

fat i mjerë e pështjellë tokën,

truk djalli a sprovë t’gjithësisë.

Vend e kohë,

ku t’i gjejë bashkë fjala,

të praruar në mallë kaq të vjetër,

se të pa një shpirt i bardhë,

zvarrë, veç gjallë,

sa e do jetën.

Se të panë dy sy,

që t’kallxojnë çfarë kalitë shpirtin,

t’mos gjykojë atë trishtim fëmije,

erë e egër kurorë kur t’prishi.

Se të ka dashtë siç duhet dielli,

e loti njerëzisë rrëzon më së miri,

një lule do ketë për ty, t’amshimi,

ma të bukurën që kallxon shpirti.

/QendraPress/