Çaste poetike me poeten;-Vjollca ALIAJ

Baladë apokalipse

——————————

Ndërsa qielli bie kuturu

zogjtë fik si llamba të vogla

mbi degët mëngjesore.

Lumenjtë dorëzohen, epen

mes verbërisë së gurëve.

Njerëzit rendin argalisur

me xhepat plot asfiksime orësh

pyesin për të nesërmen…

të nesërmen,

me shëmbëlltyrë alienësh…

Sheshit të qytetit

mbrëmja përpin lajmet e fundit,

deti dremit dhimbshëm,

malet i përulen

lamtumirës së diellit…

Kush qan ?

Ah, ky fëmijë

mbledh copëza drite

në një kuti kartoni,

me mund shpëton

ç’ka ka mbetë nga dita.

Bie nata me trumpeta gjykimi,

heshtje,

gjëmon thyerja e ëndrrave

në zemrën e tokës.

Apokalips…

Oh, veç çasti kur bota pushon së qeni lëngim.

Hiri i kohës

endet pas erës,

këndon baladën

e gjithçkaje të fshehur

të gjallë.

/QendraPress/